fot. Marcin Matuszak
Wystawa stanowi efekt pracy twórczej fotografek i fotografów, którzy przez cały bieżący sezon teatralny mieli okazję dokumentować wydarzenia odbywające się m.in. w przestrzeniach Instytutu im. Jerzego Grotowskiego oraz wrocławskiej Akademii Sztuk Teatralnych.
Autorki i autorzy zdjęć: Krzysztof Bełkowski, Edyta Bolek, Karolina Bogucka, Łukasz Duda, Ewa Golanowska, Wojciech Kempa, Agata Ligęcka, Robert Maniak, Marcin Matuszak, Julia Mądzik, Małgorzata Milczarczyk, Aleksander Młyński, Paweł Młyński, Wiktoria Palczewska, Justyna Rawińska, Marta Ryndak, Zuzanna Szarczyńska, Eliza Waśkiewicz, Monika Zacharewicz.
Kurator: Tobiasz Papuczys
Wernisaż: wt. 9.06.2026, 18.00
Wystawa: wt. 9.06.2026 – pt. 30.10.2026
Foyer Sali Teatru Laboratorium Instytutu Grotowskiego
Zwiedzanie wystawy w dni robocze w godzinach 9:00–16:00 (informacja w Sekretariacie Instytutu Grotowskiego)
Wstęp wolny
Tobiasz Papuczys jest fotografikiem teatralnym i dokumentalnym, kuratorem wystaw fotograficznych, teatrologiem, filmoznawcą, wykładowcą uniwersyteckim z piętnastoletnim stażem. Sześciokrotny finalista Konkursu Fotografii Teatralnej organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie, zwycięzca IV edycji w 2018 roku oraz dwukrotny laureat III nagrody podczas VI edycji tego konkursu w 2020 roku oraz IX edycji w 2023 roku. Od 2019 roku fotograf Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu. Konsultant artystyczny Cloud Theater przy spektaklach „Technologia jest Istotą” w Wytwórni Filmów Fabularnych we Wrocławiu i „Don K.” w Muzeum Narodowym we Wrocławiu. W latach 2008–2018 krytyk teatralny. Prowadzi zajęcia z teatru, filmu, performatywności fotografii i współczesnej kultury wizualnej na Uniwersytecie Wrocławskim, a w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego, w którym pracuje od 2010 roku, autorskie warsztaty fotografii teatralnej. Jego fotografie były publikowane m.in. w „Przekroju”, „Polityce”, „Newsweeku”, „Gazecie Wyborczej”, „Tygodniku Powszechnym”, „The Japan Times”, „Teatrze”, „Didaskaliach”, „Dialogu”, „Dwutygodniku”, „Odrze”, „Ricie Baum” i „Vogue Polska”. W 2020 roku nominowany do WARTO – Nagrody Kulturalnej „Gazety Wyborczej” za „konsekwentne utrwalanie scenicznych emocji na fotografiach teatralnych, które stanowią dla widzów nieodzowny element doświadczania spektaklu”. Juror VII edycji Konkursu Fotografii Teatralnej w 2021 roku. Finalista Grand Press Photo 2023. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików. W 2026 roku zajął I miejsce w konkursie Grand Press Photo w kategorii OWN VISION – SINGLE.
Fotograf w teatrze musi zaproponować własną, autorską perspektywę. W gruncie rzeczy to perspektywa odbiorcy, indywidualnego, pojedynczego widza przełożona na medium fotografii, każdorazowo inna, w zależności od wrażliwości i sumy dotychczasowych doświadczeń (intelektualnych, fizycznych, percepcyjnych) osoby patrzącej. Często ten fotograf-widz coś ze spektaklu wydobywa, jakiś dodatkowy szczegół, „drobną szczelinę” w konstrukcji scenicznej. Wskazuje na coś, co dla publiczności niewidoczne, czego reżyser być może nie zaplanował, albo nawet świadomie nie chciał widzom pokazać. Przecież wiele znaków w teatrze istnieje tylko dla aktorów i wewnętrznej spójności stworzonego na scenie świata. Z tych niedostępnych dla odbiorcy elementów również komponuje fotograf. W tym sensie fotografia, czy to pojedynczy kadr, czy przemyślany eseistycznie cykl zdjęć, w odbiorze jest kolejnym unikatowym spektaklem danego przedstawienia, takim jednorazowym wydarzeniem-doświadczeniem, stworzonym ze spojrzenia fotografa, ulotnym właśnie tą samą ulotnością, jaką charakteryzuje się teatr. Jest relacją, tak jak relacją jest teatr. Kolejny odbiór tych samych zdjęć przez inną (ale również przez tą samą osobę, czy nawet samego autora fotografii) będzie każdorazowo odmienny. Dokumentacja teatru jest więc kreacją i wiążę się ze sporą dozą artystycznego ryzyka. Nauczyć się fotografować teatr, to nauczyć się korzystać z tego ryzyka. (Tobiasz Papuczys)