To pierwsza taka prapremiera w Teatrze Wielkim - Operze Narodowej. „Matki Chersonia” Maxima Kolomiietsabędzie można oglądać na naszej scenie, zanim trafi na deski nowojorskiej Metropolitan Opera w 2028 roku.
fot. Krzysztof Bieliński / mat. Archiwum Artystyczne Teatru Wielkiego-Opery Narodowej
Co jesteś w stanie zrobić, aby odzyskać swoje dziecko? Historia Kateryny, Daszy i Olhy – bohaterek opery, to próba odpowiedzi na to pytanie. Wszystkie z nich straciły dzieci, które zostały wywiezione podstępem z Chersonia na Krym. Niczym mityczna Demeter szukająca swojej porwanej córki Kory, kobiety przemierzają tysiące kilometrów, by dostać się do obozu, gdzie przetrzymywane są ich dzieci.
Jesteś najsilniejszą kobietą, jaką znam. (...)
Nie,
To tylko blef,
Jestem po prostu twarda,
To co robię to przetrwanie.
Trzymam świat na odległość ramienia,
Nie pozwalam sobie na nadzieję.
Tak jest łatwiej.
Co ma być, to będzie.
Wzruszam ramionami.
Dam radę.
Przetrwam to.
Matki Chersonia, Akt I
Twórcami opery są amerykański dramatopisarz George Brant i ukraiński kompozytor Maxim Kolomiiets – dwójka twórców mających doświadczenie operowe. Poszukiwali oni historii, która jednocześnie oddawałaby skalę cierpienia toczącej się obecnie wojny, ale mogła także oddziaływać na bardzo uniwersalnym poziomie.
Spektakl reżyseruje Barbara Wysocka, która debiutowała w operze na scenie Teatru Wielkiego - Opery Narodowej, obecnie zaś rozwija karierę w europejskich teatrach operowych. Dyryguje Keri-Lynn Wilson, która w trakcie swojej międzynarodowej kariery współpracowała jako dyrygentka muzyki operowej i symfonicznej z wieloma czołowymi teatrami operowymi i orkiestrami symfonicznymi na świecie, m. in. Operą Królewską w Londynie, Operą Paryską, Staatsoper i Deutsche Oper w Berlinie oraz Metropolitan Opera w Nowym Jorku.
Spektakl powstaje w koprodukcji z The Metropolitan Opera w Nowym Jorku.
„Matki Chersonia" nazywam dokumentalną operą drogi. Mimo że punktem wyjścia są tu prawdziwe wydarzenia, ważne jest wzniesienie się ponad dokument, na poziom doświadczenia uniwersalnego, niemal mitycznego – matki szukającej utraconego dziecka.- opowiada Barbara Wysocka, reżyserka opery.
