W dniach 15-21 kwietnia odbędzie się BUTOHPOLIS. 8. Międzynarodowy Festiwal Sztuki Butoh.
fot. Didier Carluccio; na zdjęciu: Olivier de Sagazan/ proj. Tomo Żyżyk
Butohpolis to nie tylko festiwal sztuki – to żywy organizm, interdyscyplinarna i transkulturowa przestrzeń, w której butoh objawia się jako ruch życia sam w sobie. Zrodzone na styku Wschodu i Zachodu, butoh przeszło długą drogę od „tańca ciemności” ku temu, co dziś nazywamy post-butoh. Wychodzimy poza skostniałe formy i estetyczne stereotypy. Wierzymy, że każda awangarda, by nie stać się martwym „arcydziełem”, musi nieustannie zadawać pytania także o samą siebie. Butoh to fraktalny twórczy pęd, który wciąga w siebie wszystkie sfery rzeczywistości – zwłaszcza te, od których odwracamy wzrok.
Nazwa festiwalu nawiązuje do starogreckiej idei polis – wzorca wspólnoty i funkcjonowania państwa-miasta. W Butohpolis to pojęcie staje się punktem wyjścia do pytań o kondycję ponowoczesnego świata. Żyjemy w czasach zapaści znanych nam systemów. W obliczu wojen toczących się tuż obok nas, ponownie konfrontujemy się z cieniem – zjawiskami, które miały już nigdy nie powrócić. To właśnie w tej konfrontacji budzi się jednak najgłębsze współczucie i ponadnarodowa jedność. Zaciera się dychotomia my–oni, ja–ty.
Tegoroczną edycję otwiera Butoh Rave Art pod hasłem wiodącym dla całego Festiwalu: „Wspólnota, troska, utopia”. Te słowa coraz częściej można spotkać w przestrzeni publicznej, ale trzeba je na nowo zdefiniować. Nowa utopia to nadzieja na lepszy świat, ale też porzucenie naiwności i wejście w mrok, by wydobyć z niego światło. Butohpolis to poszukiwanie nowych rytuałów transformacji i nowego sensu wspólnoty, w której nauczymy się znowu dbać o siebie, siebie nawzajem, o inne istnienia i o planetę.
Butoh, w swojej najgłębszej istocie, jest zanurzone we wrażliwości ekosomatyki i głębokiej ekologii – jedności człowieka i innych istnień. Nie jest tylko spektaklem do oglądania – to proces, w który wchodzimy wspólnie. Tancerze-performerzy i widzowie stają się jednością, zanurzając się w labiryncie luster, z którego każdy wychodzi odmieniony.
Zapraszamy Was do wejścia w to doświadczenie całym ciałem, sercem i umysłem. Stańmy twarzą w twarz z najtrudniejszymi pytaniami, by wspólnie wykreować nowy sens bycia razem.
Butohpolis to utopijne miasto Snów i Śnienia. To przestrzeń surrealistów, dadaistów - szalonych wywrotowców i rewolucjonistów ducha. Będą je z nami współtworzyć wspaniali artyści z różnych miejsc świata. Uta Bekaia – wybitny artysta multimedialny wraz z tancerzami butoh i gruzińskim Dj Citizens Union zapraszają do zanurzenia się w immersyjne wspólnotowe doświadczenie mityczno-rytualnej przestrzeni Śnienia – Butoh Rave Art. Film Alisy Berger „Niewidzialni ludzie” zabierze nas w poetycką podróż do świata niewidzialnych ciał i gestów. Conan Amok rozmontuje - na poziomie ciała - zachodni obraz świata zorganizowanego wokół jednego, uprzywilejowanego widza. Imre Thormann i Elena Ciardella w poetyckim i hipnotycznym spektaklu złożą hołd śmierci jako nauczycielce życia. Joanna Sarnecka poprowadzi nas ścieżką na granicy, by wezwać życie oraz czułą towarzyszkę szepczącą o stawaniu się częścią lasu. Wojciech Matejko i grupa WoRaZu zaszczepiąą nas przeciwko najgroźniejszej współczesnej chorobie – technosis. Cezary Molenda - w swoim performansie na wzór pradawnego rytuału – zaklinać będzie żywioły oczyszczenia i przemiany. Olivier de Sagazan wraz z Alyzée Soudet-Polaris, zabiorą nas w niezwykle intensywną przestrzeń zawieszoną pomiędzy tańcem a transem, w której dwoje ludzi rzeźbi w glinie umieszczonej na ich ciałach, poddając siebie nawzajem mutacji, tworząc dialog, fuzję, rywalizację i miłość. Performanse Sagazan’a od lat fascynują widzów na całym świecie, a krytycy określają je jako jedne z najbardziej oryginalnych i niezwykłych doświadczeń scenicznych, które przekraczają granice tradycyjnego teatru.
Czym jest sztuka butoh? Sztuką, życiem, a może sztuką życia? Benasa Šarka - „biały szaman” sztuki niezależnej na Litwie i jeden z jej czołowych przedstawicieli odpowiada: „Teatr jest wszystkim - całością zjawisk, przemian, dźwięków i blaskiem istnienia; jest tym, co płynie w twojej krwi. Jedyna różnica polega na tym, czy ludzie z tego żyją, czy dla tego żyją”.
Do zobaczenia w Butohpolis!
Sylwia Hanff
Kuratorka i dyrektorka artystyczna Festiwalu Butohpolis
***
PROGRAM – wydarzenie główne na FB https://www.facebook.com/events/916582477685107
15 kwietnia (środa), godz. 19.00–21.00 | bezpłatne wejściówki na stronie Pawilonu
Pawilon tańca i innych sztuk performatywnych, ul. Wybrzeże Kościuszkowskie 22
BUTOH RAVE ART
Butoh: CONAN AMOK (Japonia), LIMEN BUTOH KOLEKTYW (Polska)
Kostiumy i video-art: UTA BEKAIA (Gruzja), DJ: CITIZENS UNION (Gruzja)
16 kwietnia (czwartek), godz. 19.00 | wstęp wolny
Służewski Dom Kultury, ul. Jana Sebastiana Bacha 15
JOANNA SARNECKA (Polska) „LifeLocation”
IMRE THORMANN i ELENA CIARDELLA (Francja/Włochy) „Hołd dla śmierci”
18 kwietnia (sobota), godz. 18.00 | wstęp wolny
Teatr Akt, ul. Łaziebna 9
GRUPA WoRaZu (Polska) „Technosis. To infinity and beyond”
BENAS ŠARKA (Litwa) „Przez”
19 kwietnia (niedziela), wstęp wolny
Teatr Akt, ul. Łaziebna 9
godz. 16.30 wydarzenie towarzyszące: „Rytualny rdzeń sztuki performatywnej Benasa Šarki” – wykład Ingridy Ragelskienė
godz. 18.00 performanse
CEZARY MOLENDA (Polska) „Przed oczyszczeniem – wojna”
CONAN AMOK (Japonia) „Multi Layered Body《Animal》”
20 kwietnia (poniedziałek), godz. 19.30 | wstęp wolny
Polsko-Japońska Akademia Technik Komputerowych, ul. Koszykowa 86, Aula B1
Film: „NIEWIDZIALNI LUDZIE”, reżyseria: Alisa Berger (Niemcy/Francja)
21 kwietnia (wtorek), godz. 19.00 | bilety www.biletomt.pl
Centrum Sztuki Współczesnej – Zamek Ujazdowski, ul. Jazdów 2, Laboratorium, Sala im. Wojciecha Krukowskiego
OLIVIER DE SAGAZAN i Alyzée Soudet-Polaris (Francja) „Hybridation”
ORGANIZATOR: STOWARZYSZENIE „AKADEMIA UMIEJĘTNOŚCI SPOŁECZNYCH”
Organizator wspierający: Limen Butoh
KURATORKA I DYREKTORKA ARTYSTYCZNA: Sylwia Hanff
STRONA FESTIWALU: https://www.facebook.com/Butohpolis
PROJEKT WSPÓŁFINANSOWANY przez m.st. Warszawa
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Taniec”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.
PARTNERZY
Pawilon tańca i innych sztuk performatywnych
Teatr Akt
CSW U-Jazdowski
Służewski Dom Kultury
Polsko-Japońska Akademia Technik Komputerowych
PATRONI MEDIALNI
Strona tańca
e-teatr.pl
WSPARCIE MEDIALNE
Portal taniecpolska.pl
BUTOH RAVE ART. – utopia, wspólnota, troska
Koncepcja: Sylwia Hanff i Uta Bekaia
Performance butoh: Conan Amok, Sylwia Hanff, Magdalena Jakubów, Anna Juniewicz, Marek Kowalski, Maja Radecka, Agata Sokół.
Kostiumy i video-art: Uta Bekaia
DJ: Citizens Union
Wydarzenie łączące taniec butoh z kulturą rave to propozycja radykalnego wspólnotowego doświadczenia wolności. Butoh – taniec narodzony z cielesnej rewolucji – spotyka się tu z rave’em jako współczesnym rytuałem kolektywnego transu. W przestrzeni tego połączenia ciało staje się medium zmiany, oporu i kontaktu. Rave Art jako zjawisko kulturowe wyrasta z przekonania, że kultura to przede wszystkim budowanie relacji – niehierarchicznych, opartych na współuczestniczeniu i wspólnym tworzeniu sensu. To przestrzeń żywej praktyki społecznej, schronienie dla osób i grup doświadczających wykluczenia: queerowych, migranckich, o różnych tożsamościach, pochodzeniu i doświadczeniach. Dzięki temu rave może działać jak chwilowa społeczna utopia, w której taniec staje się misterium, wspólnym rytuałem transformacji i impulsem do zmiany społecznej. Butoh jako inkluzywna praktyka nie pyta, czy ciało jest „odpowiednie” – sprawne, młode, czy wygląda i porusza się zgodnie z przyjętymi normami. W centrum uwagi butoh jako subkultury zawsze były grupy wykluczane. Kolektywny taniec butoh przy muzyce rave rozpuszcza granice między jednostkami. Ciało przestaje być indywidualnym projektem; staje się częścią pulsującego, wspólnego organizmu.
Do współtworzenia Butoh Rave zapraszamy niezwykłych artystów z Gruzji. Ich obecność wzmocni ideę integracji środowisk emigranckich oraz queerowych, które współtworzą różnorodną Warszawę. Gruzińska scena rave jest symbolem przemian społecznych i politycznych w regionie.
Uta Bekaia to urodzony w Gruzji artysta multimedialny, mieszkający w NY i w Tbilisi. Jego twórczość skupia się na spekulatywnej rekonstrukcji rytuałów przodków, przeobrażonych przez pryzmat queerowej utopii. Bekaia tworzy wyszukane rzeźby, ceramikę, gobeliny i przedmioty, które wplata w immersyjne instalacje, filmy i performanse.
Sylwia Hanff ‐ pionierka i najbardziej rozpoznawalna polska performerka butoh, reżyserka, choreografka, menadżerka kultury. Na scenie obecna od niemal 30 lat. Od 2002 roku prowadzi teatr Limen Butoh, w którym stworzyła 30 autorskich spektakli solowych i zespołowych.
Kolektyw Limen Butoh – Sylwia Hanff, Magdalena Jakubów, Anna Juniewicz, Marek Kowalski, Maja Radecka, Agata Sokół - tworzą warszawscy artyści niezależni z wieloletnim dorobkiem twórczym w zakresie tańca butoh, performansu i teatru ruchu oraz sztuk wizualnych.
fot. Milla
CONAN AMOK „MULTI-LAYERED BODY: ANIMAL”
To solowy projekt Conana Amoka, który na nowo definiuje ciało nie jako jednolity podmiot czy środek wyrazu, ale jako aparat służący do przekształcania samej przestrzeni. Filozofia cielesna Amoka, „Multi-Layered Body”, postrzega ciało nie jako stabilne naczynie chronione granicą skóry, ale jako nagromadzenie niezliczonych fałd. Fałda to niekończący się ruch granicy, gdzie powierzchnia nieustannie zwraca się do wewnątrz, a wnętrze nieustannie odwraca się na zewnątrz. Ciało nie jest stałą substancją; jest jedynie węzłem przypominającym kolaż, w którym heterogeniczne czasy, odległości, wspomnienia i środowiska są warunkowo zszywane razem. Praca ta stanowi również próbę rozmontowania, na poziomie ciała, zachodniego światopoglądu opartego na perspektywie linearnej – spójnego obrazu świata zorganizowanego wokół jednego, uprzywilejowanego widza. W Animal termin „zwierzę” nie oznacza naśladowania zwierząt. Raczej określa zanurzenie się w niekontrolowanym, brutalnym stanie cielesnym, który wyłania się w punkcie, w którym warstwy społeczne – język, etyka, tożsamość – zostały zerwane. Maska wymazuje twarz jako osobowość i znak społeczny, podczas gdy obciążenie oddychania zakłóca fazy świadomości. To, co się tam pojawia, to nie „ja” jako tańczący podmiot, ale ciało funkcjonujące jako katalizator, poprzez który przekształca się sama przestrzeń.
Conan Amok - choreograf i tancerz. Założyciel Sanzen CAMP. Dyrektor artystyczny A5yl / Sanzen Kobo. W 2010 roku ukończył Wydział Rzeźby na Uniwersytecie Sztuki Musashino. W latach 2008–2019 był członkiem renomowanego zespołu butoh Dairakudakan, gdzie uczył się pod okiem Akaji Maro. W tym czasie występował i tworzył choreografie, a także pełnił funkcję dubler Akaji Maro. Opierając się na myśleniu rzeźbiarskim i perspektywie fenomenologicznej, Amok bada i praktykuje autorską metodologię pracy z ciałem „Multi Layered Body”. Zamiast postrzegać ciało jako „podmiot ekspresji”, redefiniuje je jako nagromadzenie fałd, w których wnętrze i zewnętrze nieustannie się wymieniaja jako obwód percepcyjny służący do rekonfiguracji przestrzeni. Dzięki takiemu podejściu bada ciało jako zjawisko, w którym jednocześnie osadzają się wielowarstwowe warstwy czasu, percepcji i znaczenia. Jego taniec w ramach meta-strukturalnych ram kryje w sobie formę ekstazy jako kontrolowanego załamania, generując intensywne napięcie między ruchem a bezruchem, intencją a nieświadomością, indywidualnym ciałem a spojrzeniem. Oprócz prezentowania utworów solowych i wspólnych zarówno w Japonii, jak i na arenie międzynarodowej, dzieli się swoimi technikami ciała poprzez warsztaty i działania badawcze. Występował również wielokrotnie w produkcjach scenicznych, serialach telewizyjnych, filmach, teledyskach i reklamach.
OLIVIER DE SAGAZAN „HYBRIDATION”
„Hybridation” – jeden z najbardziej znanych performansów światowej sławy artysty Oliviera de Sagazana.
Olivier de Sagazan – performer, malarz i rzeźbiarz, z wykształcenia biolog – od ponad trzydziestu lat bada w swojej twórczości relacje między ciałem, tożsamością i procesem przemiany.
W performansie „Hybridation” artysta występuje w duecie z Alyzée Soudet-Polaris. Artyści wykorzystują glinę, nakładając kolejne warstwy na twarz i ciało, deformując rysy i przekształcając się w żywe rzeźby. Na scenie powstaje intensywny dialog pomiędzy dwiema postaciami – balansujący między współpracą, rywalizacją i wzajemną transformacją.
Proces malowania i rzeźbienia staje się rytuałem zawieszonym pomiędzy tańcem a transem, którego podstawą jest improwizacja. Każdy pokaz „Hybridation” jest niepowtarzalny i stanowi wyjątkowe doświadczenie sceniczne.
BENAS ŠARKA „PRZEZ”
Performans inspirowany dramatem „Król Lear” Williama Szekspira. Mimo, że odwołuje się do klasyki światowej literatury, spektakl jest na wskroś awangardowy. Artysta odważnie, a nieraz i ryzykownie łączy elementy performansu, tańca i teatru jarmarcznego w jedną całość. Niektórzy doszukują się w nim także nawiązań do japońskiego tańca butoh, jednak artysta nie przywiązuje się do żadnych określeń ani terminów. Mówi, że w jego sztuce najważniejszy jest intuicyjny ruch. Powraca do czasów, kiedy nie istniało nawet słowo „teatr”.
Według reżysera i wykonawcy, człowiek nie zmienił się od tysięcy lat, dlatego próbuje opowiadać o nim bez słów, poprzez ruch – językiem ciała i duszy, czerpiąc ze spuścizny (w jego przypadku fińskiej i litewskiej), mitycznej pamięci dawnych kultur. W swoich performansach ukazuje sprzeczności tkwiące w człowieku – delikatność i brutalność, miłość i nienawiść. Wyraża je za pomocą różnych środków: żelaza, piór, futra, liny i lnianego płótna. W spektaklu ważna jest też muzyka, która pobudza wyobraźnię odbiorców.
Spektakl uważany jest za jedno z najwybitniejszych osiągnięć alternatywnej sceny teatralnej na Litwie i był już prezentowany na międzynarodowych festiwalach teatralnych m.in.: w Niemczech, Armenii, Rosji, Finlandii i na Łotwie.
Benas Šarka jest jedną z czołowych postaci sztuki niezleżnej na Litwie, działającą na styku teatru, tańca współczesnego i performansu. Šarka studiował reżyserię teatralną na wydziale w Kłajpedzie Państwowego Konserwatorium i założył niezależny teatr „Gliukai”, który balansuje na granicy performansu. Tworzy autorskie spektakle i działania performatywne, a także uczestniczy w projektach innych reżyserów i artystów jako aktor gościnny lub performer. W pewnym stopniu twórczość Šarki rezonuje z koncepcją performansu Butoh. W swojej pracy Šarka odważnie pozostawia dużo miejsca na improwizację, ignorując to, co dziś zwyczajowo nazywa się teatrem, a sztukę współczesną określa jako „senność”. Teatr „Gliukai”, który założył, charakteryzuje następująco: „Każdy z naszych aktorów żył własnym życiem, robiąc to, co chciał — również na scenie: jedni malowali, inni grali bluesa, jeszcze inni tańczyli lub przechodzili przemiany. Teatr jest wszystkim: całością zjawisk, przemian, dźwięków i blaskiem istnienia; jest tym, co płynie w twojej krwi. Jedyna różnica polega na tym, czy ludzie z tego żyją, czy dla tego żyją”. Benasa Šarkę można również opisać jako „białego szamana”, eksperymentującego z obrazem, dźwiękiem, materią, przestrzenią i snami. Jego praktyka wykracza poza konwencjonalne definicje teatru, performansu, a nawet samej sztuki, ponieważ wszystko, co robi, jest nierozerwalnie związane z jego życiem, snami oraz (de)materializacjami w różne formy i tożsamości. Šarka nie jest jedynie artystą — taka etykieta byłaby redukująca i ograniczająca. Jest czymś więcej: meta-artystą, alter-artystą.
fot. Paolo Tachella
IMRE THORMANN i ELENA CIARDELLA (Francja/Włochy) „Hołd dla śmierci”
Poezja i muzyka: Elena Ciardella
Taniec: Imre Thormann
Rzeźba: Jean-Gilles Quenum
Miarę moich stóp
Wyznaczają kamienie
Które znajduję na ziemi
E. Ciardella
Upamiętniamy śmierć, która tak wiele nam odebrała, a jednocześnie tak wiele nam dała. Jej obecność ogarnęła nas miłością, oddaniem, a nawet czułą ekstazą, ale jednocześnie otworzyła zachłanne otchłanie głębokiego żalu i niekończącego się bólu. Hołd Śmierci to zaproszenie do ponownego wspomnienia czasu spędzonego z nią, czasu, który głęboko ukształtował nasze istnienie. Niemal desperackie dążenie do jedności i centrum dekonstruuje biegunowość. Po raz kolejny pogrążamy się w dualistycznej epoce, której zenit dawno minął. Pozostaje ziejąca pustka, stworzona nie przez pokonanie śmierci, ale przez jej upadek w nicość.
Imre Thormann – niezwykła osobowość i wyjątkowy nauczyciel. Studiował różne sztuki walki (aikido, kung-fu, taekwondo, taichi) oraz Technikę Alexander. Mieszkał w Tokio przez 13 lat. To właśnie tam uczestniczył w warsztatach Butoh prowadzonych prze Kazuo Ohno i Michizou Noguchi. Od 1993 roku występuje w spektaklach butoh w Japonii, Europie i na festiwalach butoh. Wiele lat mieszkał, tańczył i nauczał w Berlinie. Od kilkunastu lat mieszka i prowadzi warsztaty na południu Francji na swojej ekologicznej farmie.
Elena Ciardella współpracowała z Teatro Era/Centro sperimentale e ricerca teatrale, Branko Bresovcem, Gian Marią Tosattim, Compagnia Teatro dell’Elce oraz George’em Viktorem. Jej poezja i muzyka symbolizują przełamywanie tabu – dwoistość wyrażoną słowami i dźwiękiem.
„PRZED OCZYSZCZENIEM – WOJNA”
To szepty pradawnego rytuału. Tytuł jak zaklęcie. Bo nic czyste nie rodzi się bez bólu. Zanim woda dotknie skóry — krew musi zostawić ślad. Zanim spłynie popiół — musi być ogień. „Wojna” w tym tytule to nie tylko zewnętrzna bitwa. To walka z tym, co zbudowane z gałęzi, ze śmieci, z ciała. To zderzenie pragnienia wzlotu z ciężarem pamięci. To moment, w którym ręka staje się bronią, a skrzydła płoną. „Oczyszczenie” zaś nie przychodzi samo — jest zdobywane, wytańczone, wyszarpane w ziemi i dymie. To łaska, która pojawia się tylko po przejściu przez ogień. Zanim się obmyjesz — musisz się poparzyć. Zanim uniesiesz ręce do nieba — musisz je ubrudzić ziemią.
CEZARY MOLENDA
Cezary Molenda – aktor, performer, założyciel i kurator Teatru Chrobrego 14 w Zielonej Górze. Od ponad trzydziestu lat związany ze sceną alternatywną, konsekwentnie poszukujący nowych form ekspresji i tożsamości w ruchu, słowie i rytuale. Jako aktor Teatru Terminus A Quo Edwarda Gramonta zagrał ponad 1800 spektakli, współtworząc jeden z najważniejszych teatrów niezależnych w Polsce. Od wielu lat współpracuje także z Kropką Theatre Jolanty Juszkiewicz (Sydney/Warszawa), Teatrem Trójkąt Beaty i Artura Belíng, Teatrem Tarnica Physical ArtHouse Marka Zadłużnego, występując na scenach w Polsce i za granicą. Cezar Molenda kształcił się m.in. u Yukio Kawamoto i Katarzyny Pastuszek, czerpiąc inspiracje z teatru japońskiego, tańca Butoh i filozofii Wschodu. Jego praca artystyczna opiera się na poszukiwaniu autentyczności ciała i obecności scenicznej – traktuje teatr jako przestrzeń rytualną, proces przemiany i spotkania. Prowadził warsztaty w Polsce, Niemczech, Francji, na Ukrainie i w Kazachstanie. Twórca i lider Fundacji Tchnienie. Jego działalność obejmuje zarówno autorskie monodramy, projekty plenerowe, jak i działania warsztatowe łączące sztukę z praktyką uważności i terapią przez ekspresję.
JOANNA SARNECKA "LIFELOCATION"
Wędrówka przez granicę to wędrówka na granicy. Granicy życia i śmierci, balansowanie, poznawanie granic własnego ciała, czasem osuwanie się w śmierć, a czasem doświadczanie potężnej woli życia. Puszcza woła - zostań, stań się częścią lasu, niech twoje drobiny zasilą ten żywy, pulsujący organizm czerpiący soki z rozpadu. Przez pradawną Puszczę wędrują ludzie. By znaleźć właściwą drogę, szukają zwierzęcych śladów, ścieżek wydeptanych przez pokolenia żubrów, lisów, jeleni. Tylko tak da się przejść, tylko idąc po śladach zwierząt, stając się jak one, jednym z nich. To ścieżka po życie. Tymczasem śmierć jest z nimi, jak lojalna, czuła towarzyszka podróży. Człowiek śle w kosmos life location, wzywa do siebie życie, ale za rękę trzyma go już jego czuła towarzyszka i szepcze - stań się częścią lasu, ziemia, woda, chłodne wilgotne powietrze czule obejmują go i obiecują wieczną (nie)pamięć.
JOANNA SARNECKA - antropolożka kultury/etnografka (UW), artystka działająca w obszarze sztuki opowiadania (grupa Opowieści z Walizki) i tańca butoh. Interesuje się artystycznym współdziałaniem z nowymi technologiami. Założycielka i prezeska Fundacji na Rzecz Kultury „Walizka”, której celem jest włączanie w kulturę i działania na styku sztuki i aktywizmu. W 2020 roku zainicjowała działalność Wirtualnego Muzeum Antropocenu. Dwukrotna stypendystka MKiDN. Od grudnia 2021 przede wszystkim angażuje się w pomoc humanitarną na granicy polsko-białoruskiej we współpracy z Grupą Granica, obecnie w zespole Stowarzyszenia Egala. Wspiera również osoby przetrzymywane w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców w Przemyślu.
GRUPA WoRaZu
„TECHNOSIS. TO INFINITY AND BEYOND”. Technosis to choroba człowieka uzależnionego od technologii polegająca na utracie zdolności bezpośredniego odczuwania życia w czasie teraźniejszym i ciągłego mylenia porządku naturalnego z tym co wymyślone, czy zaprojektowane. Termin ten zaproponował już w 1973r. śląski filozof Józef Bańka. Technosis prowadzi do odrealnienia, poczucia pustki, braku sensu, degradacji ciał i środowiska, depresji i głębokiej samotności. Społeczeństwa dotknięte technosis wpadają w urojenia będące efektem sprzężeń zwrotnych. Wierzą, że nowe, potężniejsze technologie mogą rozwiązać problemy przez samą technologię powodowane. W takim rozumieniu technosis jest wadliwym mechanizmem przystosowawczym do nienaturalnych warunków życia. Obecnie radykalnym i jaskrawym przykładem urojeń technosis są dążenia kliki milionerów i miliarderów z doliny krzemowej. Pragną oni akceleracji ludzkiej ewolucji, ustawienia jej w torach, które oni sami wyznaczą, stając się akuszerami nowego rodzaju nieśmiertelnej świadomości i nieśmiertelnych ciał. Język tańca butoh oparty po części na pierwotnych korzeniach kultury i sztuki zachęca nas do pytania o znaczenie człowieczeństwa i przyszłość pochodzącego z ziemi ciała w kosmicznej (to infinity and beyond) i cyfrowo sfragmentarowanej rzeczywistości. Nasz spektakl to praktyka oporu przeciwko redukcji ludzkiej świadomości do dających się zapisać na twardym dysku wzorcom aktywności elektrycznej mózgu. Dawka przypominająca szczepionki przeciwko technosis. Bunt "powolnego" ciała przed zbyt szybką ewolucją myśli.
Wojciech Matejko - jak mówi o sobie: "butoh traktuję nie tylko jako sztukę performatywną, ale również nie religijną praktykę rytualną i potężne narzędzie transformacji ciała/umysłu. Butoh uczyłem się od Atsushiego Takenouchiego, Kena Maia, Daia Matsuoki, Tetsuro Fukuhary i Sylwii Hanff. Oprócz mojej pasji do tańca od wielu lat działam na rzecz Osiedla Jazdów w Warszawie, gdzie koordynuję największe oddolne centrum kultury w Polsce - Otwarty Jazdów. W 2018 roku wykonywałem taneczne rytuały w każdy nów i pełnię księżyca - w sumie 24 występy w przestrzeni publicznej w Polsce i Europie, wykonywane dokładnie w momencie kulminacji pełni i nowiów. Jestem autorem koncepcji i wykonawcą tanecznego i ekologicznego filmu "Sektor" o przekopie Mierzei Wiślanej, który w 2021 roku otrzymał nagrodę najlepszego filmu "360 video" na Sehsüchte Film Festival."
Rafał Iwański - artysta dźwięku, perkusjonista i producent muzyczny, z wykształcenia etnolog (UMK w Toruniu). Współzałożyciel toruńskiej grupy HATI, bydgosko-toruńskich zespołów INNERCITY ENSEMBLE (2011–2021), KAPITAL (2013–2018) i ||ALA|MEDA|| (od 2014; zespół znany też pod nazwą ALAMEDA 5), projektu audiowizualnego z pogranicza muzyki i astronomii VOICES OF THE COSMOS oraz powstałej w Warszawie w 2019 r. taneczno-muzycznej Grupy WoRaZu, prezentującej spektakle z kręgu butoh i teatru awangardowego.
„NIEWIDZIALNI LUDZIE” FILM DOKUMENTALNY REŻ. ALISA BERGER
Wielokrotnie nagradzany film „Niewidzialni ludzie” (71 min., reżyseria: Alisa Berger) towarzyszy tancerzom Butoh w Japonii i Europie i otwiera poetycką podróż do świata niewidzialnych ciał i gestów. Poruszając się pomiędzy filmem dokumentalnym, performansem i filmem artystycznym, wykorzystuje unikalny język formalny, który sprawia, że niewidzialne staje się widzialne.