Pokazy tańców barokowych, scenki z udziałem rekonstruktorów w strojach z epoki oraz odrestaurowane komnaty i sale – to wszystko można oglądać w sobotę podczas VI Tauron Letniego Festiwalu Tajemnic w Zamku Książ w Wałbrzychu.
Od rana wałbrzyski zamek odwiedzają setki gości. Na czas festiwalu przygotowano dla nich specjalną ścieżkę zwiedzania. Rozpoczyna się ona od zamkowego dziedzińca, gdzie odbywa się pokaz musztry wojsk z epoki. Zwiedzający mogą również obejrzeć scenkę, w której na dziedziniec wjeżdża król.
Tematem przewodnim festiwalu jest barok. – W Sali Maksymiliana oglądać można makietę pokazującą, jak wyglądał Zamek Książ w epoce baroku. Toczy się tam też inscenizacja powitania króla przez arystokrację – powiedziała PAP koordynatorka festiwalu Katarzyna Sielicka.
W Sali Balowej można zobaczyć pokaz tańców z epoki, a w innych przestrzeniach zamkowych – dwie wystawy. – Jedna z nich przedstawia przebieg prac renowacyjnych z lat 70. XX wieku, których efektem było otwarcie zamku dla zwiedzających, druga zaś jest opowieścią o wielkich wyprawach i odkryciach epoki baroku – powiedziała Sielicka.
Zwiedzający po raz pierwszy mogą obejrzeć też odrestaurowany Salon Włoski – zamkowe pomieszczenie, któremu udało się przywrócić wystrój sprzed 1944 roku.
Położony w Wałbrzychu Zamek Książ to jedna z największych atrakcji turystycznych Dolnego Śląska. Historia zamku sięga XIII w. Wówczas z inicjatywy księcia świdnicko-jaworskiego Bolka I Surowego powstały pierwsze zabudowania warowni.
Zamek pozostawał w rękach książąt piastowskich do końca XIV w., później przeszedł w ręce władców czeskich. Pod koniec XV w. na krótko warownia stała się własnością Władysława Jagiellończyka. Później zamek stał się własnością rodziny Hochbergów i pozostał w rękach tego rodu do 1941 r., kiedy to został skonfiskowany przez hitlerowców. Od wielu lat poszczególne części zamku poddawane są sukcesywnej renowacji.
Największy wpływ na dzisiejszy charakter Książa miała rodzina Hochbergów władająca zamkiem przez ponad 400 lat. W 1908 r. książę Henryk XV wybudował największe południowo-zachodnie skrzydło zamkowe z dwiema wieżami w narożach. Projektantem tej rozbudowy był prawdopodobnie wiedeński architekt Humbert Walcher von Moltchein.
Ponure dzieje zamku to czas II wojny światowej, kiedy to został zaadaptowany przez nazistów na jedną z siedzib sztabu Adolfa Hitlera. Rozpoczęto wówczas wywózkę dóbr zamkowych, a pod zamkiem, w skale, na której stoi, zaczęto drążyć tunele, które - według niektórych teorii - miały połączyć zamek z podziemnymi halami w Górach Sowich. Wszystkie tunele były drążone przez więźniów przymusowych, początkowo przez jeńców rosyjskich, a później więźniów z obozu Gross-Rosen. Po wojnie zamek doszczętnie zdewastowały i rozkradły wojska radzieckie.
Od wielu lat poszczególne części zamku poddawane są sukcesywnej renowacji. Turyści mają dziś możliwość zwiedzania zamkowych komnat, z których najpiękniejsze to Sala Maksymiliana, Salon Chiński, Salon Włoski, Salon Zielony i Hall Myśliwski.
