W Radomiu rusza przegląd filmów Andrzeja Wajdy, przygotowany z okazji 100. rocznicy urodzin reżysera. Wydarzenie odbywa się w Mazowieckim Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia – placówce, do której powstania przyczynił się wybitny twórca filmowy.
fot. mat. organizatora
Do końca roku co miesiąc w kinie Elektrowni prezentowane będą dzieła zmarłego w 2016 r. reżysera. Cykl otworzy niedzielny pokaz filmu „Popiół i diament” (1958). W ramach przeglądu widzowie obejrzą też takie produkcje jak m.in.: Wesele (1972), „Niewinni Czarodzieje” (1960), „Człowiek z marmuru” (1977), „Brzezina” 1970) czy „Ziemia obiecana” (1974). W programie znajdzie się również specjalny pokaz filmu „Dyrygent”, do którego zdjęcia realizowano w Radomiu.
- Przegląd „WAJDA: re-wizje” to nie tylko powrót do klasyki, ale przede wszystkim próba nowego odczytania dzieł artysty, dla którego kino było moralnym i obywatelskim zobowiązaniem – podkreślili w zapowiedzi organizatorzy: Stowarzyszenie Kin Studyjnych oraz Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia”.
Oprócz projekcji jedenastu odnowionych cyfrowo filmów w jakości 4K, organizatorzy przygotowali szereg wydarzeń towarzyszących: wystawę plakatów filmowych, ekspozycję fotografii dokumentujących wizyty Andrzeja Wajdy w radomskiej instytucji, prelekcje i spotkania przybliżające kontekst historyczny i społeczny dzieł.
Senat RP ustanowił rok 2026 Rokiem Andrzeja Wajdy - jedynego polskiego twórcy uhonorowanego Oscarem za całokształt twórczości i zarazem jednej z najważniejszych postaci światowej kinematografii.
Andrzej Wajda urodził się 6 marca 1926 r. w Suwałkach. W Radomiu mieszkał od 1934 roku. Jego ojciec - Jakub Wajda - był oficerem 72. Pułku Piechoty, który stacjonował w tym mieście. Jako 14-latek Wajda rozpoczął naukę w gimnazjum na tajnych kompletach. Po pierwszym roku musiał zrezygnować ze szkoły z powodów finansowych. Aby utrzymać rodzinę, wraz z bratem Leszkiem pracował w Landwirtschaft Zentrale; był magazynierem, a następnie tragarzem i pomocnikiem bednarza. Po wojnie wyjechał do Krakowa.
Związki z Radomiem odnowił na przełomie lat 80. i 90. XX w. Wraz z żoną Krystyną Zachwatowicz przekazał radomskiemu muzeum 78 własnych prac, głównie rysunki i akwarele z okresu młodzieńczego, oraz kilkadziesiąt dzieł innych autorów z własnej kolekcji, m.in. m.in. Tadeusza Kantora i Ryszarda Horowitza. Reżyser był pomysłodawcą i gorącym orędownikiem stworzenia w Radomiu miejsca, w którym prezentowana byłaby bogata kolekcja sztuki współczesnej. Powstał wtedy zamysł otworzonego w 2014 r. Mazowieckiego Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia”. Za zasługi dla miasta został uhonorowany tytułem Honorowego Obywatela Radomia. (PAP)