To było niecodzienne spotkanie. W Areszcie Śledczym przy ul. Smutnej w Łodzi dla grupy osadzonych spektakl zaprezentowali aktorzy Teatru Jaracza. Silne wrażenia zaistniały po obu stronach.
fot. mat. teatru
Aktorzy Teatru Jaracza zaprezentowali w Areszcie Śledczym przy ul. Smutnej w Łodzi „Kartotekę" Tadeusza Różewicza. Spektakl-czytanie performatywne artyści przedstawili cztery razy dla grup osadzonych liczących po 25 osób. Projekt został zrealizowany w ramach Budżetu Obywatelskiego Województwa Łódzkiego.
„Kartotekę" Tadeusz Różewicz napisał na przełomie 1958 i 1959 roku.
– Bohaterem jest człowiek, który odmawia robienia czegokolwiek z sobie tylko wiadomych powodów – wyjaśnia Paweł Sztarbowski, kierownik literacki Teatru Jaracza, autor opracowania tekstu sztuki. – Tę sytuację zapisaną przez Różewicza staraliśmy się przybliżyć do współczesności. Nie nazywamy bohatera wprost osadzonym, ale jest to na pewno człowiek w jakiś sposób odcięty od rzeczywistości. Przychodzą do niego, na zasadzie wyrzutów sumienia i traumy, różne wspomnienia, różne postacie, które przynoszą swoje pretensje, otwierają w nim jakieś marzenia.
Spektakl wyreżyserował Paweł Łysak, dyrektor łódzkiego teatru. Wystąpili: Iwona Karlicka, Anna Sarna, Marcin Włodarski i Mariusz Witkowski.
– To cenne doświadczenie, które przynosi same korzyści – zapewnia porucznik Daria Sadowska, rzecznik dyrektora Aresztu Śledczego w Łodzi. – Pokaz spektakl jest wydarzeniem w ramach działań resocjalizacyjnych. Dzięki niemu osadzeni mają możliwość bezpośredniego kontaktu ze sztuką, z aktorami. Refleksje po nim zostaną z nimi na długo. Gra aktorska, fantastyczny scenariusz i scenografia, dość prosta, ale adekwatna do sytuacji, pozwalają osadzonym odnaleźć siebie. Mam nadzieję, że to nie ostatni taki projekt. Jak się okazało, zainteresowanie przedstawieniem było spore, osadzeni sami zgłaszali się do udziału w pokazie.
Przygotowując przedsięwzięcie, pod hasłem „Dialogi wyobraźni. Spotkanie ze sztuką – performatywne czytanie i spotkanie z aktorami", Teatr Jaracza postawił sobie za cel „moralne wsparcie więźniów, zachęcenie do zdobywania nowych kompetencji społecznych, budowanie umiejętności komunikacyjnych, pogłębianie przemyśleń nad wyborami i decyzjami życiowymi; uświadomienie osadzonym, że sztuka może być sposobem na konstruktywną refleksję nad przeszłością i przyszłością". Po przedstawieniu, osadzeni mieli okazję wziąć udział w warsztatach prowadzonych przez edukatorkę z łódzkiego Teatru Jaracza.