18 kwietnia w Teatrze Groteska odbędzie się prapremiera spektaklu „Przemiany” w reżyserii Natalii Sakowicz-Cempury.
fot. mat. teatru
krisis – z gr.: rozstrzygnięcie, punkt zwrotny, moment, w którym coś domaga się uwagi
Przemiany otwierają scenę eksperymentalną Groteski i prowadzą widzów na rozgrzane słońcem wykopaliska archeologiczne. Skwar. Kończąca się woda. Sprzęt, który zawodzi. Zespół funkcjonujący w wyraźnej hierarchii: profesor, jego żona, młodsi badacze, którzy mają „robić swoje”. Bezowocna praca trwa, a czas płynie nieubłaganie.
To, co miało być badaniem przeszłości, stopniowo zaczyna dotyczyć teraźniejszości. Coś pęka w relacjach, w strukturze zespołu, w samej opowieści. Narracja układa się jak archeologiczny profil: warstwa po warstwie odsłania kolejne napięcia i przesunięcia. Realistyczne sceny przechodzą w działania performatywne, rytm pracy zamienia się w partyturę ruchu i dźwięku, która coraz wyraźniej wymyka się ustalonemu porządkowi.
Fragmenty Metamorfoz Owidiusza powracają jak refren. Mit nie jest ilustracją, lecz soczewką, przez którą oglądamy współczesność. Historie mitologicznych przemian rezonują z tym, co dzieje się tu i teraz.
Każda z postaci znajduje się w innym momencie swojego życia. Każda inaczej reaguje, gdy dotychczasowy układ przestaje działać. Jedni kurczowo trzymają się przypisanych ról, inni próbują je przekształcić.
To opowieść o chwili przejścia, punkcie zwrotnym, w którym nic nie jest ostateczne, a zmiana niekoniecznie wymaga decyzji - wydarzy się tak czy inaczej, ale można próbować ją przyspieszyć, spowolnić, nadać mu kierunek, ale nie sposób go zatrzymać.
Czego się dowiemy, gdy odsłonimy kolejną warstwę?
Spektakl Przemiany to teatr formy, ruchu i dźwięku, które stają się podstawowym językiem narracji. Scenografia jest minimalna, co pozwala na obserwację: z jednej strony widzimy świat zewnętrzny, skierowany ku ziemi i artefaktom a z drugiej - relacje i małe zmiany zachodzące między postaciami.
fot. B. Ropski/mat. teatru
