Nie żyje Krzysztof Suchodolski (25 marca 1953 – 17 kwietnia 2026), wiolonczelista, kompozytor i realizator dźwięku. Stworzył muzykę do wielu filmów, spektakli teatralnych i teatrów telewizji, współpracując m.in. z takimi reżyserami jak Katarzyna Deszcz, Krystian Lupa, Mikołaj Grabowski i Jerzy Stuhr.
fot. Maciej Plewiński
Krzysztof Suchodolski (25 marca 1953 – 17 kwietnia 2026) – polski kompozytor, muzyk i realizator dźwięku, związany przede wszystkim z filmem, teatrem oraz teatrem telewizji.
Ukończył Akademię Muzyczną w Krakowie w klasie wiolonczeli prof. Witolda Hermana, od końca lat 70-tych związany był z kinem jako autor muzyki i twórca dźwięku; zadebiutował przy filmie animowanym „Refleksy" (1979) w reżyserii Jerzego Kuci.
Skomponował muzykę do około dwustu filmów i reportaży, animacji, spektakli teatralnych oraz Teatrów Telewizji, współpracując m.in. z takimi reżyserami jak Katarzyna Deszcz, Krystian Lupa, Mikołaj Grabowski i Jerzy Stuhr. Odpowiadał również za realizację oraz montaż dźwięku, pracując zarówno na planie, jak i w studiu przy ponad stu produkcjach, m.in. przy projektach dokumentalnych Marcina Koszałki. W Krakowskiej Szkole Filmowej im. Jerzego Hasa prowadził zajęcia z udźwiękowienia.
Był aktywnym muzykiem, współtworzył zespoły MW2 i Muzyka Centrum, rozwijając własny styl bazujący na syntezie jazzu i rocka w brzmieniu eksperymentalnym.
Wydał dwa autorskie albumy: „Schi" (1987), nagrany m.in. z Pawłem Mąciwodą-Jastrzębskim, Markiem Stryszowskim i Pawłem Ścierańskim, utrzymany jest w klimacie nowoczesnego, awangardowego jazzu. Jego ostatnim projektem była „Sucha Orkiestra 2.0" (2021), z udziałem m.in. Leszka Szczerby i Jacka Królika, Łukasza Adamczyka i Mirka Hadego, podsumowująca wieloletnią pracę na styku jazzu, progresywnego rocka, improwizacji i muzyki ilustracyjnej.
Zostawił po sobie mnóstwo niezwykle charakterystycznej muzyki. Artysta niepokorny, zaskakujący i nieszablonowy.
Uruchomiono stronę internetową wspomnienieosuchym.com, która służy do zbierania wspomnień, anegdot i historii z nim związanych, szczególnie opowieści mniej poważnych i humorystycznych, które najlepiej oddają jego barwną postać.
