Cricoteka zaprasza na kolejne wydarzenia w ramach programu performatywnego wystawy „Kantor. Terapia widzeń”.
fot. mat. organizatora
Program performatywny stanowi integralną część wystawy. W kontekście prezentowanych na niej dzieł Kantora i współczesnych artystów i artystek zaplanowaliśmy akcje performatywne – od krótkich interwencji po rozbudowane wydarzenia. Wystawa, a zwłaszcza zogniskowany wokół niej program performatywny, starają się odsłonić zakłócenia odbioru rzeczywistości spowodowane przez traumy, politykę i media. Na program składają się działania performatywne oraz oprowadzania po wystawie Terapia widzeń.
Wstęp w cenie biletu na wystawę.
19.02 | 18:00 | Agnieszka Szczotka | Cezary Bodzianowski
Agnieszka Szczotka
Performance: POLONAISE MACABRE
POLONAISE MACABRE to performans powstały na pograniczu poezji i prozy, w którym ciało ujawnia się jako byt porowaty — przeciekający, ulegający rozpadowi, poddany autokonsumpcji. Praca ciała uruchamia głos, oddech i aparat mowy stają się polem napięcia między dyscypliną a przymusem. W tym napięciu splatają się różne warstwy dziedziczenia: biologiczne, kulturowe i afektywne. Przybierając formę groteskowego rytuału, performans Agnieszki Szczotki sugeruje, że rozkład nie jest końcem, lecz szczególną formą bliskości, w której transcendencja pozostaje nierozerwalnie związana z cielesnym skażeniem.
Cezary Bodzianowski
Performance: Tu nic nie ma
„Tu nic nie ma” to działanie performatywne Cezarego Bodzianowskiego przygotowane specjalnie dla Cricoteki w ramach programu performatywnego towarzyszącego wystawie „Kantor. Terapia widzeń”.
Artysta, znany z dyskretnych interwencji i działań balansujących na granicy widzialności, proponuje sytuację, w której totalny brak niejednoznaczności staje się punktem wyjścia do uważnego patrzenia. Minimalny gest, subtelna obecność, przesunięcie znaczenia — performens uruchamia przestrzeń pomiędzy tym, co widoczne, a tym, co domyślne.
Czy rzeczywiście „nic” się wydarzy? A może wszystko zależy od tego, kto i jak patrzy.
21.02 | 12:00 | Kacper Szalecki | Miękkie podbrzusze
Wydaje się, że żeby wyjść z szafy, nie można mieć miękkiego brzucha. Przy coming oucie pomocne będzie napłynięcie krwią, nabrzmienie i silna twardość. To w końcu wysiłek. Jednak Kantor, tworząc instalację Szafa – interior imaginacji, która miała „opowiadać” ideę spektaklu W małym dworku, manekina dosłownie ubrał w obnażenie. W spektaklu w szafie wisieli aktorzy, „którzy na potwornych wieszakach jak ubrania, dyndający, prowadzą˛ swoje niedocieczone dialogi. Lub przemieszani z tobołami, workami — upodabniają się˛ do nich”*. W Interiorze imaginacji reprezentuje ich fantom w czarnym garniturze, na który nałożony jest lateksowy odlew męskiego torsu z podbrzuszem i genitaliami.
Ten pancerz z nagości, który zasłania i odsłania jednocześnie, prowokuje grę w role społeczne. To przesunięcie, niemalże jak z późniejszej Sztuki krytycznej, jest punktem wyjścia działania Kacpra Szałeckiego „Miękkie podbrzusze”, rozpisanego na przestrzeń wystawy „Kantor. Terapia widzeń” i intensywnie różowy kostium. Performans Szałeckiego jako narzędzia użyje samego sposobu wchodzenia w rolę widza. Niespieszność ruchu oglądającego i niejasność jego roli wobec innych oglądających pozwoli ciału zadać pytanie: „czy mogę podbrzuszem, jak okiem, doświadczyć wystawy?”.
22.01 | 12:00 | Oprowadzanie performatywne | Proszę spojrzeć inaczej | Zofia Krawiec
Podczas oprowadzania po wystawie „Kantor. Terapia widzeń” Zofia Krawiec wcieli się w postać terapeutki – bez uprawnień terapeutycznych, ale z wiedzą o sztuce. Przywoła konwencję terapii, jako sytuacji, w której widzowie uczą się patrzeć inaczej: wolniej, niekiedy wbrew własnym nawykom. Wcieli się w medium – łączniczkę między dziełami sztuki a publicznością, przez którą dzieła będą przemawiać i podejmować dialog z widzami.
Intelektualne opowieści będą prowokowały emocje i zmysły. W terapii, podobnie jak w sztuce, istotna jest obecność przewodniczki, jej opowieść nadaje kierunek doświadczeniu wystawy, nawet jeśli widzowie postanowią ją zignorować – w świecie Kantora, odrzucenie też może być transformacyjne.
Wydarzenia realizowane w ramach programu performatywnego do wystawy „Kantor. Terapia widzeń”.Kuratorzy programu publicznego: Anna Bargiel, Wiktor Bury, Kamil Kuitkowski
Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU.Patroni medialni: Trójka , Radio Kraków, Radio Kraków Kultura, TVP Kultura, TVP 3 Kraków, Gazeta Wyborcza, Tygodnik Powszechny, MINT Magazine, Notes na 6 tygodni, Szum
Wydarzenia realizowane w ramach programu performatywnego do wystawy „Kantor. Terapia widzeń”.
Kuratorzy programu publicznego: Anna Bargiel, Wiktor Bury, Kamil Kuitkowski
Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU.
Patroni medialni: Trójka , Radio Kraków, Radio Kraków Kultura, TVP Kultura, TVP 3 Kraków, Gazeta Wyborcza, Tygodnik Powszechny, MINT Magazine, Notes na 6 tygodni, Szum
