„Kompania Kompletnej Klęski” Urszuli Gołdowskiej w reż. Grzegorza Eckerta w Śląskim Teatrze Lalki i Aktora „Ateneum” w Katowicach. Pisze Jarosław Ciszek na blogu kulturalnykonferansjer.pl.
fot. Tomasz Zakrzewski/mat. teatru
Motywacyjny, ale i przypominający, że nikt nie jest idealny (nawet jeśli sprawia takie wrażenie) oraz że każdy ma problemy, z którymi się mierzy - taki jest spektakl dla młodych widzów "Kompania Kompletnej Klęski" Śląskiego Teatru Lalki i Aktora "Ateneum" w Katowicach w reżyserii Grzegorza Eckerta.
Rzadziej, niż bym chciał, oglądam spektakle dla dzieci i młodzieży, choć bardzo to lubię i niezwykle cenię sobie kreatywność rozwiązań, z jaką często mamy tu do czynienia. Wymagają one jednak pewnego sięgnięcia myślami wstecz i próby odpowiedzi na pytanie, jak oceniłbym ten spektakl te 30 lat temu. Teatr kierowany do kilku- czy kilkunastolatków ma podobać się przede wszystkim im (choć dobrze, jeśli pamięta też o dorosłych, którzy z nimi przychodzą). W dodatku dzisiejsze dzieci i młodzież (z którymi kontakt mam w zasadzie tylko przez zajęcia teatralne, jakie prowadzę) odbierają świat inaczej niż moje pokolenie przed laty.
Piszę o tym, bo mam pewien problem z oczywistością przekazywanych w tym spektaklu ważnych prawd, które zdają mi się zbyt moralizatorskie, coachingowe, głoszone wprost. W dodatku słyszeliśmy już je dziesiątki, jeśli nie setki razy. Ale zaraz przypominam sobie, że może młodzi widzowie jeszcze nie mieli szansy ich usłyszeć, a dotarcie do nich komunikatem powiedzianym wprost może być zwyczajnie skuteczniejsze. I przyjmuję ten punkt widzenia polecając spektakl, jako wartościowy. Tym bardziej, że jest znakomicie zrealizowany i zagrany.
Napisana przez Urszulę Gołdowską historia opowiada o Szarówie - bohaterce, która nagle ląduje w Samoklęskach, które są miejscem ukojenia, a czasem i celebracji własnych porażek, niedoskonałości i słabości. Są emocjonalną przestrzenią kryzysową, do której należy dać sobie prawo, ale w której nie jest dobrze zostać na stałe. Próbując się zeń wydostać spotyka kolejnych bohaterów - także tych, których za żadne skarby nie spodziewała się tu zobaczyć. Jedni rozsiedli się tu niemal na stałe, inni wpadają na chwilę… Razem tworzą tytułową "Kompanię Kompletnej Klęski" - grupę przegrywów, którzy mogą wygrać, kiedy są razem i wzajemnie zmieniają swoją optykę.
Znakomici aktorzy dodają historii wiarygodności i podtrzymują emocje u widzów. W głównej roli oglądamy debiutującą na katowickiej scenie Aleksandrę Klocek. Jest znakomita i magnetycznie wciąga nas w świat przygody, choć mam też lekki problem ze scenariuszową lub reżyserską wiarygodnością tej postaci, która sama siebie określa jako dziewczynę szarą i przeciętną, zaś w nowym środowisku staje się duszą towarzystwa, znakomicie odnajdującą się w relacjach z kolejnymi bohaterami. Świetny w swoim kompulsywnym rysowaniu był Michał Skiba, znakomicie od obojętności, przez zaangażowanie, aż do wybuchu emocji poprowadził swojego bohatera Dawid Kobiela. W spektaklu wystąpiła także autorka scenariusza Urszula Gołdowska oraz Katarzyna Prudło, Ewa Reymann i Aleksandra Zawalska. Ta ostatnia jako paczka chusteczek wprowadzała dużo humoru (pozostaję też fanem skierowanego do dorosłych żartu wygłoszonego przez Dawida Kobielę, że chusteczki mogą być wykorzystywane do różnych celów, po którym jego autor zniknął pod kołdrą).
Świetna jest warstwa plastyczna, za którą odpowiadają Jerzy Basiura (scenografia), Urszula Gołdowska (uzupełniające opowieść lalki - szczególnie te "komiksowe" podobały mi się bardzo) oraz Prot Jarnuszkiewicz (reżyseria światła), całość świetnie dopełnia muzyka Igi Eckert.
Nawet jeśli głoszone prawdy wydają mi się nieco zbyt oczywiste, wciąż warto skonfrontować starsze dzieci i młodzież z tą historią, bo mogą wynieść z niej sporo wartościowych prawd. To sprawnie zrealizowana, ciekawa, dowcipna i mimo wszystko wciągająca historia (trwająca niewiele ponad godzinę). A przy okazji warto pomyśleć o naszych najbliższych - rodzinie i przyjaciołach, którzy wyciągają nas z naszych Samoklęsk oraz o tych, którym warto pomóc w przechodzeniu życiowych zawirowań.
Ocena spektaklu: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐/10
