„Wieczne rodeo” w reż. Anny Karasińskiej we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. Henryka Tomaszewskiego. Pisze Przemek Gulda na swoim koncie instagramowym.
fot. Natalia Kabanow
Metaforę życia jako tytułowego wiecznego rodea Karasińska obrazuje serią performatywnych scen indywidualnych i zbiorowych, w których spora obsada wciela się w dzikie, antropomorficzne konie. Znakomicie grającym aktorom i aktorkom udaje się bardzo trafnie uchwycić różne niuanse ludzkich emocji i relacji, np. toksyczną męskość, która skłania do zapalczywej próby forsowania ściany czy deptania własnego kapelusza. W finale Karasińska przygląda się bardzo krytycznie zbiorowym rytuałom, religijnym i ludycznym: może i operuje w rejestrach bliskich ironii, ale udaje jej się stworzyć nieoczywistą wspólnotę.
Autor jest konsultantem literackim w warszawskim Teatrze Studio (red).
