Znamy już teksty, które znalazły się w finale V edycji Konkursu o Nagrodę Dramaturgiczną im. Tadeusza Różewicza. W tym roku, do konkursu organizowanego przez Teatr im. Tadeusza Różewicza zgłoszono 77 utworów.
fot. mat. teatru
Na pierwszym etapie, sześcioosobowa Komisja Kwalifikacyjna, pracująca pod przewodnictwem Janusza Legonia, wybrała 21 utworów. Kapituła Nagrody w składzie: Maja Kleczewska (przewodnicząca), Martyna Wawrzyniak, Remigiusz Brzyk, Jacek Cieślak i Paweł Szkotak, zakwalifikowała do finału trzy dramaty (w porządku alfabetycznym): „Na wieczne nieoddanie” Darii Sobik, „Niech mnie krew pańska zaleje” Roberta Traczyka oraz „Szkieletanny” Katarzyny Mazur- Lejman. Ogłoszenie laureata Konkursu oraz uroczystość wręczenia Nagrody Dramaturgicznej i wyróżnień, odbędzie się 14 listopada w siedzibie Teatru w Gliwicach. Wtedy też, po raz pierwszy, zostanie przyznana Nagroda Specjalna Miesięcznika „Dialog” – partnera Konkursu.
Wyróżnione teksty dowodzą, że teatr staje się miejscem ważnej i aktualnej debaty społecznej, pokazują w jak wielkim stopniu polska rzeczywistość kształtowana jest przez ekonomię. Autorki i autorzy zastanawiają się nad biedą i przywilejem, nad rosnącym podziałem klasowym, wpływem mechanizmów rynkowych i nowych technologii na naszą tożsamość, relacje i zdrowie psychiczne. Znajdziemy tu potwierdzenie wyników badań socjologicznych, które mówią, że Polacy są zmęczeni, znajdziemy gniew i pesymizm, a także świadomość, że rynek zawłaszcza wszystko, nawet odruchy buntu. Wyzwania codzienności nie przystają do wyobrażeń o racjonalnym świecie tworzonym przez wielką historię i wizji człowieka, który przez godną pracę i celowe działanie buduje poczucie własnej wartości. A może właśnie demontaż wszystkich tych mitów, odwaga rozbijania ugruntowanych wyobrażeń stanowi o sile pokolenia, które (cytując jedną z autorek) „urodziło się przez internet”.
Nowy polski dramat niesie ze sobą bezkompromisową krytykę systemu i wyraża tęsknotę za szacunkiem dla jednostki, za poczuciem bezpieczeństwa i zakorzenieniem. Jury Konkursu doceniło ten idealizm – może brutalna diagnoza rzeczywistości to nowy, dystopijny romantyzm.
