„Dziady. Część II” Adama Mickiewicza w reż. Aleksandry Popławskiej w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Pisze Martyna Jopa w portalu dlastudenta.pl.
fot. Natalia Kabanow
7 listopada 2026 roku odbyła się uroczysta premiera „Dziadów. Część II” w reżyserii Aleksandry Popławskiej w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Spektakl wystawiany jest na Scenie na Świebodzkim.
Inscenizacja „Dziadów” Mickiewicza w interpretacji Popławskiej (odpowiadającej też za adaptację dramatu) różni się od innych realizacji połączeniem elementów współczesności ze słowiańską historią i klasycznym tekstem. Spektakl, określany przez realizatorów „pogańskim rave’em”, mimo współczesnej aranżacji jest wierny oryginalnemu dziełu. Dialogi w większości są kanonicznymi słowami dramatu. Dzięki temu, reżyserka oddaje hołd wieszczowi, ale również realizuje mickiewiczowską wizję teatru, który opiera się na żywym słowie i poecie. Ponadto użycie tekstu bez przekształcania go wybrzmiewa intensywniej niż jego uwspółcześnione wariacje.
Warto poświęcić uwagę spójnej scenografii i kostiumom autorstwa Mirka Kaczmarka. Artysta wykorzystuje potencjał specyficznej budowysceny na Dworcu Świebodzkim już przed spektaklem, ponieważ wejście na widownię odbywa się przez boczną, ciemną przestrzeń, która wywołuje atmosferę grozy. Scena zmienia się w przestrzeń rave’u z wydzieloną strefą DJ-a i instrumentami. Po lewej stronie znajduje się konstrukcja symbolizująca kaplicę, w której obrzęd odprawiano. Stroje postaci są ekstrawaganckie i przełamują klasyczność dramatu – to czysty wytwór wyobraźni twórców.
Ciekawostką jest fakt, że w trakcie trwania przedstawienia po lewej stronie widowni postawione są trzy manekiny-kukły ubrane w burki uszyte z jaskrawożółtego materiału współczesnych kamizelek odblaskowych. Skierowano je w stronę odbiorców, co wzmaga atmosferę tajemniczości towarzyszącą dziadom. Scenografia i kostiumy nie są historyczne, dzięki czemu spektakl staje się współczesną interpretacją opartą na cudowności i nadrealności słowiańskiego obrzędu.
Przedstawienie Popławskiej nie jest przesadnie moralizatorskie, co stanowi jego zaletę. Można powiedzieć, że jest wariacją na temat „Dziadów” Mickiewicza głównie na poziomie realizatorsko-wizualnym. Spektakl porywa publiczność i zaskakuje dźwiękami techno, przytłacza wręcz bodźcami intensyfikując obrzęd. Aktorzy wypadają świetnie wobec wymagających ról postaci fantastycznych. Zachowana została kolejność pojawiania się dusz zmarłych i ich historie, wobec czego streszczanie fabuły jest niepotrzebne. Najważniejsza w produkcji Teatru Polskiego jest wyobrażona rzeczywistość teatralna i interpretacja obrzędu jako współczesnego rave’u. Wizja Popławskiej polemizuje z teatrem współczesnym, udowadniając, że nie trzeba całkowicie zmieniać klasycznego dramatu, by przenieść go do realiów XXI wieku.
Premiera Teatru Polskiego odbywała się dnia, gdy doszło do zamachu w Krakowie (sobota 07.11.2026 r.). Wobec tragicznych wydarzeń dyrektor instytucji – Michał Zadara zabrał głos przed pokazem i uczcił ofiary minutą ciszy. Oklaski po spektaklu poświęcone zostały osobom, które zginęły tego dnia w ataku.
