„Chciałem być” aut. i w reż. Michała Siegoczyńskiego w Teatrze Powszechnym w Łodzi. Pisze Jarosław Ciszek na stronie kulturalnykonferansjer.pl.
fot. mat. teatru
Narzekam ostatnio na zbyt długie spektakle. Co więc powiem o 3,5 godzinnym "Chciałem być" w Teatrze Powszechnym w Łodzi? Że był znakomity, nie dłużył się ani na chwilę i spokojnie można by zrezygnować z jednej z dwóch przerw. Czyli jednak da się utrzymać uwagę widza (nawet moją) przez długi czas, jak robi się dobry spektakl.
Premiera spektaklu odbyła się w 2021 roku, ale dopiero teraz miałem okazję go nadrobić. I polecam to każdemu. To niby biografia Krzysztofa Krawczyka i opowieść o nim, ale taka, w której odnajdą się też ci, którzy nie lubią jego muzyki, czy którym jest obojętny (można by napisać jeszcze o tych, którzy nie znają zupełnie jego twórczości, ale takich chyba w Polsce nie ma). To bardzo uniwersalna opowieść o człowieku z jego wzlotami i upadkami, o artyście, któremu w życiu raz się szczęściło, a raz nie, oraz o tym jak wyglądało polskie życie artystyczne na przestrzeni dekad.
Ale to nie hity Krawczyka, Trubadurów, Niemena, Klenczona, Ciechowskiego, Pugaczowej i Jantar stanowią największą siłę spektaklu. To szalona, nietuzinkowa, niebanalna reżyseria Michała Siegoczyńskiego i jego potraktowanie historii. Ileż w tym teatralnej umowności, ileż znakomitych żartów, ile przeplatania się losów i historii, w których jednak nie gubimy się. Korowód postaci przetaczających się przez scenę jest olbrzymi. W tym szaleństwie mnóstwo jest nieskrępowanej wyobraźni oraz zaufania do widza, wciąganego w teatralną maszynerię żartu! Jak wspaniale prowadzona i jak mądrze wykorzystana jest tutaj kamera (jej operatorkami są na zmianę Ewa Borowska i Paula Wilczyńska - ich precyzja, wraz z precyzją całego zespołu technicznego, jest wspaniała). Część akcji obserwujemy bowiem na ekranie, co pozwala widzieć nam na przykład duże zbliżenia. Gra tymi ujęciami to kolejny znakomity punkt spektaklu. Warto też zwrócić uwagę na język, jakim mówią bohaterowie trochę przypominający ten z filmów Marka Koterskiego z charakterystycznymi powtórzeniami.
Świetna jest scenografia i kostiumy, które przygotowała Katarzyna Sankowska. Te kilka umownych przestrzeni - bar, scena, szpitalna sala, garderoba i samolot (a na zapleczu także wnętrze samochodu) mieszczą cały wyczarowany świat, a miejsce akcji precyzują dodatkowo napisy na ekranie.
W roli Krzysztofa Krawczyka oglądamy znakomitego Mariusza Ostrowskiego, który balansuje na granicy ciepłej i życzliwej parodii. Śpiewa piosenki Krawczyka świetnie, do tego dzięki peruce i charakteryzacji, naprawdę jest podobny do swojego bohatera. Nie schodzi w zasadzie ze sceny i to z jego perspektywy obserwujemy całą historię. To naprawdę znakomita rola, której granie chyba też po prostu go cieszy oraz wzrusza, co widać było w ostatniej piosence. Umie skupić na sobie uwagę publiczności i nieść ten spektakl, wygrywając każdy akcent zarówno komediowy jak i dramatyczny - śmierć ojca i przyjaciół, trudna relacja z synem. Spektakl nie ucieka przed tymi trudnymi, kontrowersyjnymi tematami, jak słynny wywiad w garderobie po koncercie jubileuszowym Trubadurów. Obchodzi się z Krawczykiem uczciwie, acz życzliwie.
Znakomicie w korowodzie przeróżnych prawdziwych i zmyślonych, znanych i anonimowych postaci sprawdzają się pozostali aktorzy. Każdy z nich odgrywa kilka czy nawet kilkanaście postaci. Drobna zmiana w ubraniu czy rekwizycie i już wiemy z kim mamy do czynienia. Wszystko dzieje się w okamgnieniu, a oni nie spóźniają się z niczym ani o sekundę i niesieni narracją Ostrowskiego potrafią bawić i wzruszać. Na równorzędne uznanie i brawa zasługują: Karolina Kleniewska, Diana Krupa, Karolina Łukaszewicz, Paulina Nadel, Ewa Sonnenburg, Filip Jacak, Jakub Kotyński i Artur Majewski.
Polecam Wam ten spektakl jako mądrą rozrywkę z dużą dawką nostalgii i twór bardzo oryginalny w swojej umowności. Nawet jeśli nie kupicie go w całości to nie sądzę, by mógł się komuś nie spodobać tak zupełnie.
Ocena spektaklu: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐/10
