Benjamin Britten skomponował "Gwałt na Lukrecji" w 1946 roku do libretta Ronalda Duncana (wg sztuki André Obeya). Premiera odbyła się w tym samym roku, podczas festiwalu w Glyndenbourne. Do końca roku wystawiono operę w różnych miastach ponad 80 razy.
"Gwałt na Lukrecji" nawiązuje do rzymskiej opowieści, pojawiającej się u Liwiusza i Owidiusza. Temat ten podejmowali również angielscy poeci - m.in. Szekspir. To historia wiernej i cnotliwej Lukrecji, małżonki rzymskiego wodza Collatinusa. W obozie Tarkwiniusza nad Tybrem dwaj rzymscy wodzowie Collatinus i Junius rozmawiają o tym, że poprzedniej nocy udali się do Rzymu, aby zaskoczyć swoje małżonki i przekonać się o ich wierności. Okazało się, że tylko Lukrecja dochowała wierności mężowi. Junius, w obawie, że może być wystawiony na pośmiewisko przez Collatinusa i stracić uznanie ludu, namawia Tarkwiniusza - etruskiego księcia, aby ten wystawił na próbę stałość Lukrecji. Tarkwiniusz jedzie do Rzymu i prosi Lukrecję o gościnę. Nocą zakrada się do sypialni Lukrecji i najpierw próbuje namówić ją do uległości. Gdy ta się broni - gwałci ją. Lukrecja popełnia samobójstwo. Spektakl wyreżyserował Włodzimierz Nurkowski, kierownikiem muzycz