Warszawski Pałac Teatralny - pierwszy, nie ostatni

Od razu się muszę zdeklarować, że jestem wielką miłośniczką idei wszel­kich przeglądów i festiwali teatralnych. Niedobrze, gdy organizuje się je z obo­wiązku albo fałszywie rozumianego obligu wobec tradycji, gdy nie ma z czego wybie­rać. Dobrze, a nawet bardzo dobrze, gdy od pomysłów aż kipi i w ciągu roku czy dwóch tyle się zbiera ciekawych spektakli, że grze­chem byłoby ich nie skonfrontować i nie po­kazać jak najszerszej publiczności. Lalkarze to lud wędrowny. Wręcz muszą, ale i lubią przemieszczać się ze swą sztuką. Festiwali teatrów dziecięcych jest w Polsce sporo, ale Warszawa jesz­cze takiej regularnej, dorocznej polskiej imprezy nie miała (ma Festiwal Korcza­kowski, lecz o innym zasięgu i programie). Lukę tę wypełnił Teatr "Lalka", goszczący na początku czerwca tygodniowy festiwal nazwany Warszawskim Pałacem Teatral­nym. Jego inicjatorką jest artystyczna szefowa "Lalki", Joanna Rogacka. Stronę finansową wzięły na siebie