6 listopada o 18.00 w Instytucie Teatralnym odbędzie się otwarte seminarium „Utowarowienie, fragmentaryzacja, dysrupcja” w formule okrągłego stołu, będące podsumowaniem spotkań grupy badawczej, które odbywały się w tym roku w Instytucie. Wstęp wolny.
fot. mat. Instytutu Teatralnego
W seminarium „Utowarowienie, fragmentaryzacja, dysrupcja” od lutego uczestniczyło dziesięć osób wybranych w ramach otwartego naboru: Szymon Adamczak, Monika Balińska, Justyna Betańska, Olga Ciężkowska, Anna Duda, Artur Duda, Antonina Majcher, Monika Makuch, Henryk Mazurkiewicz i Rita Müller. W pierwszej części listopadowego spotkania, które odbędzie się w formule okrągłego stołu, opowiemy o tematach i pojęciach, które uruchamiały nasze myślenie podczas tego cyklu. W drugiej części zaprosimy osoby uczestniczące w seminarium, gości oraz wszystkich obecnych do wspólnej refleksji na temat wpływu procesów kapitalistycznych na polski teatr i sztuki performatywne po 1989 roku, ze szczególnym uwzględnieniem procesów ekonomicznych i technologicznych. Podzielimy się naszymi refleksjami jako grupa i zaprosimy do zabrania głosu m.in.: Zuzannę Berendt, Piotra Dobrowolskiego, Łucję Iwanczewską, Joannę Krakowską i Weronikę Szczawińską.
Zależy nam jednak, aby to spotkanie rozpoczęło także dyskusję – stąd formuła okrągłego stołu – na temat perspektyw badawczych, które pozwoliłyby opisać sytuację teatru i sztuk performatywnych w kontekście procesów politycznych, ekonomicznych, społecznych czy technologicznych. Innymi słowy, chodzi o możliwość wprowadzenia do refleksji teoretycznej o teatrze m.in. narzędzi z pola teorii sztuki, ekonomii politycznej, krytyki instytucjonalnej czy krytyki infrastrukturalnej. Stawką jest w tym przypadku wytworzenie własnego, uwzględniającego specyfikę i priorytety obydwu dyscyplin, języka opisu. Sytuacja dzisiejszego teatru i sztuk performatywnych (ale także kultury i innych dyscyplin sztuki) jest definiowana przy pomocy pojęć z obszaru ekonomii, zarządzania, nauk społecznych, a nawet edukacji. Milcząca zgoda teatru i sztuk performatywnych na tę swoistą dyskursywną kolonizację ma swoje konsekwencje w późniejszych decyzjach politycznych czy ekonomicznych rozmaitych władz, uniemożliwia także zrozumienie współczesnych procesów politycznych, ekonomicznych, społecznych czy technologicznych przez publiczność i same środowisko. Uważając to za fundamentalny problem, chcemy w drugiej części spotkania zadać pytania o możliwości tworzenia instytucjonalnego i infrastrukturalnego zaplecza dla badań obejmujących analizę wpływu procesów kapitalistycznych na teatr i sztuki performatywne.
„Utowarowienie, fragmentaryzacja, dysrupcja. Program seminaryjno-dyskursywny” – punktem wyjścia do wspólnych rozmów i refleksji podczas seminariów były trzy procesy związane z kapitalistycznymi procesami produkcji: utowarowienie, fragmentaryzacja oraz cyfrowa dysrupcja.Celem projektu jest zainicjowanie badań i refleksji na temat relacji pomiędzy polską kulturą a współczesnym kapitalizmem oraz wpływu, jaki wywiera na kształt organizacyjny i artystyczny polskiej kultury od początku lat 90. XX wieku po dzień dzisiejszy.
