21 października o godz. 18.00 w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski odbędzie się spotkanie z Martą Kosieradzką z cyklu „Na żywo”.
Marta Kosieradzka jest tancerką, choreografką, performerką i – co rzadkie – jednocześnie artystką wizualną, której praktyka rozwija się na styku ruchu, obrazu i przestrzeni. W swojej pracy bada relacje pomiędzy ciałem, percepcją i kompozycją, traktując choreografię jako narzędzie konstruowania obrazów, sytuacji i sposobów obecności. Jej twórczość wyrasta z badań nad wzajemnym przenikaniem się tańca współczesnego i sztuk wizualnych oraz z przekonania, że ciało może funkcjonować zarówno jako medium ekspresji, jak i przestrzeń nieustannego eksperymentu, transformacji i poznania.
Jest absolwentką Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie, gdzie ukończyła studia magisterskie na kierunku grafika ze specjalnością grafika warsztatowa. Jej praca magisterska Taniec i sztuki piękne na wybranych przykładach ze sztuki XX i XXI wieku zapoczątkowała proces badawczy poświęcony relacjom pomiędzy choreografią a praktykami wizualnymi. Ukończyła również studia na Wydziale tańca Royal Conservatoire Antwerp (BA in Dance) oraz w Oslo National Academy of the Arts w Norwegii (MA in Dance).
Jako tancerka współpracowała z choreografami i artystami sztuk wizualnych w Polsce, Belgii oraz krajach nordyckich. Tańczyła m.in. w spektaklu cenionego belgijskiego choreografa Jana Martensa I Can Ride a Horse Whilst Juggling, So Marry Me, a następnie przez kilka lat rozwijała swoją praktykę wykonawczą w Belgii. W ostatnich latach współpracowała m.in. z islandzkim kolektywem Vinslann przy produkcji teatralnej Djupet.
Jej praktyka taneczna opiera się na intensywnej fizyczności, precyzji ruchu i wieloletnim procesie treningowym. Interesują ją języki ruchowe oraz choreografie, w których technika staje się narzędziem budowania ekspresji, a ciało pozostaje miejscem nieustannego badania i transformacji. Szczególną wartość widzi w procesach twórczych opartych na bliskiej współpracy z choreografami i artystami różnych dyscyplin, traktując spektakl jako przestrzeń dialogu, wymiany i wspólnego poszukiwania nowych form scenicznej obecności.
Rozwija autorską praktykę artystyczną opartą na dialogu pomiędzy ruchem, obrazem i przestrzenią. W swojej twórczości bada, w jaki sposób strategie właściwe sztukom wizualnym mogą kształtować kompozycję choreograficzną, percepcję ciała oraz proces twórczy. Równolegle rozwija autorskie metody pracy z ruchem wywiedzione z eksploracji relacji pomiędzy tańcem i sztukami wizualnymi, realizowane w ramach laboratoriów ruchowych pn. Obraz, przestrzeń i rytm. Prowadziła je m.in. w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie, Centrum Praxis w Oslo, Pawilonie Tańca w Warszawie oraz Lubelskim Teatrze Tańca.
Równolegle rozwija praktykę w obszarze sztuki zwanym screendance, współpracując z artystami wideo Evą Campos Suarez i Carlosem Alvesem. Traktuje film, rysunek i taniec, jako wzajemnie przenikające się media służące badaniu ruchu i jego percepcji. W projekcie Home Grown Allure proces choreograficzny przebiegał równolegle z tworzeniem cyklu rysunków traktowanych jako autonomiczna praktyka wizualna. Podobną relację pomiędzy performansem i obrazem rozwijała w projekcie Material Landscapes of Impermanence, łączącym wystawę i działanie performatywne.Jest to działanie taneczno-wizualno-muzyczne, rozwijane we współpracy z dwoma kompozytorami: Thorvaldem Bugge Helle (Norwegia) i Adriano Fontaną (Włochy) oraz projektantką kostiumów Magdaleną Mikalsen (Norwegia/Polska). Projekt inspirowany jest nietrwałością i przemijaniem tańca oraz jego istnieniem poza ludzkim ciałem: w przestrzeni, w pamięci doświadczeń somatycznych, w formie, dźwięku, materii. Do tej pory przybierał różne formy, był prezentowany w Lubelskim Teatrze Tańca, na Festiwalu Oktoberdans w Bergen, w starym muzeum Muncha w Oslo, w centrum artystycznym Praxis w Oslo. Jest to wystawa rysunków artystki i rzeźb tekstylnych Magdaleny Mikalsen połączona z performansem artystki w przestrzeni galerii do muzyki/dźwięku tworzonych przez kompozytorów. Oto link do zapisu fragmentów pokazu w starym Muzeum Muncha: https://youtube.com/shorts/-N_GekYCk8g?feature=share
Artystka jest autorką spektakli, performansów i filmów tańca pokazywanych na festiwalach. Jej choreografia The Doubts and Reflections of Eve otrzymała pierwszą nagrodę w Warszawskim Konkursie Choreograficznym w 2016 roku i była prezentowana m.in. w Genui, Belgradzie i Ankarze. Duet If I Wear (z Agnieszką Sterczyńską) otrzymał wyróżnienie na ogólnopolskim konkursie spektakli teatrów niezależnych The Best OFF w 2019 roku. Marta Kosieradzka jest stypendystką Art Council of Norway, Arts Stations Foundation by Grażyna Kulczyk oraz stypendium twórczego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W latach 2019–2020 uczestniczyła w programie rezydencji artystycznych w Kelim Choreography Center w Tel Awiwie.
Jej najnowsze realizacje choreograficzne to: duet The Spell, który był prezentowany na Polskiej Platformie Tańca 2026, oraz Płaczki, których premiera odbyła się podczas Międzynarodowego Festiwalu Tańca Zawirowania 2026 w Warszawie.
The Spell to choreografia inspirowana twórczością Louise Bourgeois, jej monumentalnymi rzeźbami i dziedzictwem intelektualnym, które po sobie zostawiła. Spektakl to próba zanurzenia się w surową fizyczność jej dzieł i znalezienia sposobu przełożenia ich na ruch i obraz sceniczny. W twórczości Louise Bourgeois głównymi tematami są kobiecość i forma. Jej prace urzekają złożonością emocji i bogatą symboliką, a osobiste historie splatają się z uniwersalną tematyką, ukazując głębię ludzkich doświadczeń. Prace Bourgeois charakteryzuje powracający motyw ciała doświadczającego różnych stanów: narodzin, życia, strachu. Rzucają one wyzwanie tradycyjnym reprezentacjom kobiecości, oferując perspektywę intymną i dotykającą archetypów. W choreografii The Spell Marta Kosieradzka i Marta Luiza Jankowska starają się uchwycić i urzeczywistnić tematy związane z twórczością Bourgeois, takie jak napięcie między siłą a wrażliwością, obecnością i nieobecnością, intymnością i byciem dla publiczności. Oto fragment trailera spektaklu.
Artystka jest także twórczynią tzw. videodances. Jednym z nich jest Nebulosa przygotowana we współpracy z flecistką Aleksandrą Rombolą, poetką Violą Vocich, artystą video Carlosem Alvesem oraz projektantką Magdaleną Mikalsen.
