Jedno z najstarszych polskich pism kulturalnych, ukazujący się od 1946 roku miesięcznik „Teatr”, od 28 kwietnia dostępny jest w odnowionej postaci – jako magazyn internetowy. Adres pozostaje bez zmian: teatr-pismo.pl.
fot. Tomasz Plata, redaktor naczelny miesięcznika „Teatr” / fot. Mikołaj Starzyński / mat. „Newsweek Polska”
Zmiany wprowadzone przez zespół pod kierownictwem nowego redaktora naczelnego, prof. Tomasza Platy, czynią z „Teatru” medium nowoczesne i szeroko dostępne. W artykule wstępnym do numeru kwietniowego naczelny pisze m.in.:
„Skąd decyzja o przeniesieniu pisma do internetu? Z refleksji nad realiami kulturowymi i rynkowymi. Pismo na papierze coraz trudniej dystrybuować, cały proces jest drogi, mało efektywny i mało ekologiczny, w dodatku przed chwilą upadła sieć Ruchu, a Empik konsekwentnie zmniejsza skalę swego zainteresowania prasą. Tymczasem internet zapewnia dystrybucję szeroką i demokratyczną. I to w internecie toczą się dziś najgorętsze spory, również te poważne. Wiemy, że internet sprzyja przeobrażaniu dyskusji w nerwowe erupcje emocji. Ale daje też ogromne możliwości. Może warto inwestować, by pojawiło się w nim więcej treści jakościowych, sabotujących prostą logikę klikbajtową czy strategie instragramowych blogerów.
W misji »Teatru« zmieni się niewiele: wciąż chcemy towarzyszyć współczesnemu życiu teatralnemu w Polsce i zagranicą, zauważać i opisywać to, co w praktyce scenicznej wydaje się najważniejsze, najbardziej intrygujące. Zgodnie z tradycją tytułu nie będziemy pismem akademickim, zajmiemy się raczej szeroko rozumianą publicystyką teatralną. Ufam, że uda nam się dotrzeć nie tylko do środowiska, ale także do zwykłych widzów teatralnych. Przebicie środowiskowej bańki uznaję za jedno z najważniejszych zadań nowego »Teatru«”.
„Teatr” nie rezygnuje całkowicie z papieru. Raz na pół roku wydawany będzie tom archiwizujący wszystkie materiały opublikowane wcześniej w internecie.
W numerze kwietniowym „Teatru” m.in.:
Joanna Szczepkowska wspomina Jadwigę Jankowską-Cieślak:
Miałam wrażenie, że jej aktorstwo przynależy do jakiejś religii, do jakiegoś wyznania sztuki aktorskiej. Miała w sobie coś z kapłanki”.
Wyparte wróci – z Natalią Lange rozmawia Agata Adamiecka
We wrześniu 2021 roku Natalia Lange zagrała w Opowieściach niemoralnych w Teatrze Powszechnym w Warszawie rolę Samanthy, trzynastoletniej dziewczynki zgwałconej przez Romana Polańskiego. Kilka miesięcy później w poście na FB aktorka napisała o kryzysie psychicznym, pobycie w szpitalu i niezwykle trudnej terapii polegającej na procesie docierania do wypartych wspomnień. Te wspomnienia związane były z doświadczonym przed laty gwałtem. Rozmowa Natalii Lange z Agatą Adamiecką dotyczy pracy nad rolą, kryzysu, który ona spowodowała, refleksji o uprawianiu tego zawodu w posttraumatycznej kondycji oraz wsparcia, jakie powinien zapewnić aktorom system kształcenia teatralnego i instytucja teatru.
Agata Adamiecka AGAIN AGAIN AGAIN AGAIN AGAIN…
W ostatnich miesiącach mogliśmy oglądać trzy wyreżyserowane przez kobiety przedstawienia, z których każdy jest opowieścią o gwałtach: Matki. Pieśń na czas wojny w reżyserii Marty Górnickiej, Ocalone w reżyserii Mai Kleczewskiej oraz spektakl Siła Suki – Trylogia. Rozdział 1: Panna młoda i śpiący Kopciuszek Caroliny Bianchi, pokazany w Nowym Teatrze w Warszawie w ramach festiwalu Nowa Europa. Agata Adamiecka analizując te spektakle, zastanawia się, jak w teatrze opowiadać historie gwałtu, by uchwycić zarówno jednostkowe doświadczenie przemocy, jak i systemowy wymiar tej zbrodni.
Cielesne ścieżki empatii – z Krystianem Lupą rozmawia Katarzyna Renes
Rozmowa z jednym z najwybitniejszych twórców współczesnego teatru Krystianem Lupą o relacjach, jakie podczas każdego procesu pracy nad spektaklem tworzą się między reżyserem a aktorami i pozostałymi współpracownikami. Artysta mówi o tym, jak – z pozycji lidera – rozumie granice tych relacji: z jednej strony intymnych, a z drugiej nie mogących przekraczać pewnych ustalonych na początku procesu warunków współpracy. Lupa odpowiada, jak w tym kontekście widzi zerwanie prób nad spektaklem Emigranci w teatrze La Comédie w Genewie.
Nie mogę całkiem zniknąć – z Pawłem Demirskim rozmawia Dawid Karpiuk
Wywiad z Pawłem Demirskim – dramatopisarzem, scenarzystą, reżyserem, jednym z najważniejszych autorów teatralnych, przez wiele lat pracującym w duecie z Moniką Strzępką. Demirski opowiada o osobistych i artystycznych powodach swojego rozstania z teatrem.
Jolanta Kowalska Reset Demirskiego
Wychodząc od autobiograficznego serialu Udar, Jolanta Kowalska śledzi karierę Pawła Demirskiego i przesuwanie akcentów w kreowanym przez niego świecie – od zaangażowania lewicowego po osiągnięcie statusu klasy średniej.
Dominik Gac Polski teatr terapii
Terapia jest w Polsce doświadczeniem generacyjnym, a zarazem ponadśrodowiskowym. Dla osób około trzydziestoletnich, millenialsów i zetek, stała się jedną z najbardziej oczywistych, rozpowszechnionych praktyk życiowych. Dominik Gac opisuje spektakle twórców nurtu, który można by określić jako „polski teatr terapii”.
Adrianna Wolińska Brokatowe łzy, różowe trumny
Polski teatr przeżywa zwrot młodzieżowy. Osób nastoletnich widać coraz więcej – i na scenie, i na widowni. Adrianna Wolińska zastanawia się, czy są one traktowane dostatecznie podmiotowo – bez paternalizmu albo nadmiarowej troski.
Weronika Szczawińska Swinarski w dwóch osobach
Impulsem do napisania tekstu stała się wydana niedawno książka Beaty Guczalskiej, Konrad Swinarski. Biografia ukryta. Szczawińska – reżyserka i teoretyczka – wychodząc ze swych pozycji zawodowych, pyta, co stanie się, gdy spróbujemy zakwestionować legendę reżysera i przyjrzeć się jego warsztatowi.
Ponadto w numerze kilkanaście recenzji najważniejszych premier kwietnia, m.in. Hamleta w reż. Jana Englerta, Kofman.Podwójnego wiązania w reż. Katarzyny Kalwat, Aniołów w Warszawie w reż. Wojciecha Farugi.
Nad nową odsłoną miesięcznika „Teatr” pracował zespół w składzie: Tomasz Plata – redaktor naczelny, Katarzyna Tokarska-Stangret – zastępczyni redaktora naczelnego, Kinga Czaplarska – sekretarzyni redakcji, Dominik Gac, Witold Mrozek.
