Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie wydała kolejny - 5. - tom z serii Studia o Teatrze. "Dzieje teatru lalek 1944-2000" Marka Waszkiela, to kontynuacja poprzedniej książki autora - "Dzieje teatru lalek w Polsce (do 1945 roku)", wydanej przez Instytut Sztuki PAN w Warszawie (1990) - i podobnie jak tamta składa się z dwóch części: syntetycznego opisu lalkarstwa polskiego po II wojnie światowej oraz szczegółowej kroniki wydarzeń, obejmujących bogate życie
teatralne środowiska lalkarzy.
Przyzwyczailiśmy się sądzić, że teatr lalek to nic innego jak kukiełki dla dzieci. Podobnie stereotypowo myślimy o innych dyscyplinach, z reguły ich nie znając. Lalkarstwo jest gatunkiem sztuki teatru, mieszczącym w sobie także nurt dziecięcy, ale to przede wszystkim teatr formy. Kształtował się przez kilka tysięcy lat, a w drugiej połowie XX wieku odniósł niebywały sukces także w Polsce, właśnie z racji akceptowanego i oczekiwanego (w naszej części świata ze względów politycznych) dziecięcego adresata. Ale podskórnie był wciąż gatunkiem, w którym niezależny artysta mierzy się z formą, nadaje jej kształt, ożywia ją i uśmierca. Dzieje polskiego teatru lalek w powojennej rzeczywistości to ustawiczne ścieranie się dwóch tendencji: powinności wobec wyznaczonego widza i marzenia o nieskrępowanej twórczej wypowiedzi. Teatr lalek to teatr wielkich scenografów, kompozytorów, reżyserów, a im bliżej naszych czasów - także znakomitych aktoró