Dziwno to sztuka Janusza Głowackiego. Dobre przedstawienie wyreżyserowane przez Józefa Skwarka. Dlaczego dziwna sztuka? Przede wszystkim dlatego, że można ją umieścić między reportażem a teatrem. Natomiast jej treść ma charakter sensacyjny.
RZECZ dnieje się w zakładzie wychowawczym dla dziewcząt, które popełniły przestępstwa kradzieży, a nawet morderstwa. Oprócz dziewcząt występują tu jeszcze: Dyrektor zakładu, jego Zastępca, inspektor; inna grupa ludzi z zewnątrz to grupa filmowców: Reżyser, Klapserka i operatorzy. Na scenie więc spore zagęszczenie różnych indywidualności, typów ludzkich i charakterów, Wydaje się, że dramatyczność tej sztuki oraz przedstawienia wynika właśnie ze sprzeczności interesów poszczególnych grup ludzkich: grupa władzy, grupa kierowanych (poddanych) i grupa artystów, chyba zbyt wyizolowanych i dlatego tak bardzo egoistycznych w stosunku do tego zamkniętego świata. Temat jest egzotyczny, bo mało znany. Jest również sensacyjny, bo autor nie unika żadnych chwytów, zabiegów, które by tę sensacyjność intensyfikowały. Ogromną rolę odgrywa tu język grup przestępczych (żargon), który, trzeba to przyznać, doskonale współgra z dziejącymi się zdarze