Trudne imię wolności

Leon Kruczkowski zdradził ślubną muzę prozatorską dla zwodniczej Melpomeny. Wyrzekł się powieściopisarstwa, pisze dla sceny. Ale, jak wiadomo, stara miłość nie rdzewieje i oto widać jej wpływ na miłość nową. To "literackość" sztuk Kruczkowskiego, więc intelektualny i obiektywny ogląd świata, ironiczna, aforystyczna refleksyjność oraz stylistyka i fraza rasowego prozaika. Właściwości te są same w sobie wartością a nadają dramatom Kruczkowskiego styl dialogowy, konwersacyjny. Ten klasycyzujący typ dramaturgii wymaga inteligentnego reżysera i dobrego aktorstwa dla scenicznego ucieleśnienia W żywe postacie i sytuacje. Ostatnia sztuka jest też konwersacyjna i wewnętrznie skupiona do chwili ujawnienia wątku sensacyjnego, który nagle i zasadniczo zmienia bieg akcji oraz aurę sztuki. Ten wyraźny podział na dwie różne faktury wiąże się z konstrukcją tego dramatu, uwypuklając jego problematykę. Pierwsza część jest dialogowaną ekspozycją zr�