...to się tak gra...(fragm.)

Teatr Mały, jak wiadomo, mieści się vis a vis Teatru Stu­dio, gdzie z okazji osiemdziesią­tej rocznicy urodzin Becketta wystawiono cykl jego utworów zamknięty "Końcówką" i "Katas­trofą" połączonymi w jeden wie­czór. Zatem dopełnieniem, jak gdyby interpretacją "Końcówki" jest już nie "Akt bez słów", lecz "Katastrofa", a to z kolei jest świadectwem zupełnie innego czytania i rozumienia twórczoś­ci Becketta. Dzieli te utwory lat bez mała trzydzieści, "Katastrofa", zadedykowana czeskiemu pisarzowi Vaclavowi Havelowi, powstała w 1982 roku. Cała epoka w dzie­jach współczesnego teatru, a zarazem ewolucji teatralnego pisar­stwa Becketta, rozpoczętego nie opublikowanym dotąd dramatem "Eleuteria", gdzie występuje 17 po staci, do obrazu skrajnie zredu­kowanego, jakim są mówiące lista zawieszone w przestrzeni, jak to ma miejsce w "Nie ja". Dzieli je również ponad trzydziestoletnia historia recepcji twórczości pisarza, która jest tyleż przeglądem