"Czekając na Turka" w reż. Mikołaja Grabowskiego w Starym Teatrze w Karowie. Pisze Jacek Wakar w Dzienniku.
Sztukę "Czekając na Turka" Stasiuk napisał na zamówienie Goethe-Institut w ramach projektu "After the Fall - Europe After 1989". Zaproszono do niego 19 pisarzy z 15 krajów. Miało zdarzyć się coś istotnego. Tymczasem przedstawienie Mikołaja Grabowskiego w krakowskim Starym Teatrze przypomina marny kabaret, odgrzewając tęsknotę za zniewolonym światem. Po obejrzeniu spektaklu sięgnąłem do programu i gazetki "Po Staremu" wydawanej przez krakowską narodową scenę. Anna R. Burzyńska pisze na przykład, że w "Czekając na Turka" czas wypadł z ram, gwałtowny zwrot historii zamienił rzeczywistość w teatr absurdu. I jeszcze - że bohaterowie Stasiuka, czekając na mitycznego Turka, czekają zarazem na Godota i na złoty róg. Tańczą w miejscu chocholi taniec. Mikołaj Grabowski dodaje, że autor żadnej ze stron nie przyznaje racji i żadnej nie oskarża. I że Schengen dla Niemców albo Francuzów nie było zaskoczeniem, a dla nas jest to szok. Czytam to w