T E A T R PRAWDZIWE ŻYCIE ANNY (Teatr Nowy)

Sztuka p. Jerzego Zaweyskiego jest mi obca, bardziej niż poprzednie jego utwory. Dopuszczam, że tę obcość spotęgowała chwila bieżąca, chwila nie bardzo odpowiednia do publicznych etiud z dziedziny psychopatologii. Autor nie jest tu coprawda winien, sztukę swoją napisał przed dwoma laty, raczej do teatru należałoby mieć pretensję, że rozmija się z nastrojami i wymogami dnia. Ale zdaje mi się, że nawet w czasach normalnych "Prawdziwe życie Anny" wzbudziłoby we mnie głęboki sprzeciw. Sztuka Zawieyskiego razi mnie niemal wszystkim: sferą zainteresowań, sposobem "podejścia" do poruszanych zagadnień, założeniami światopoglądowymi, stosunkiem auora do widza. Z całym szacunkiem dla dramaturgii Zawieyskiego, doskonalącej się w sposób nader widoczny od sztuki do sztuki, wyznam, że "Prawdziwe życie Anny" budzi we mnie zasadnicze zastrzeżenia i wątpliwości. Sferą zainteresowania Zawieyskiego w jego nowej sztuce jest według własnych słów autora "kwe