Szkoła miłości

Amorki Bouchera i pasterki Watteau, Astrea i Celadon, arkadyjscy bohaterowie sielskich romansów... Wszystko to składa się na ową przedziwną epokę rokokowych buduarów pani de Pompadour i przeprowadzek z wytwornych salonów pałacu w głąb wersalskiego par­ku, gdzie Maria Antonina i jej dwór wiedli życie "prawie tak proste, jak życie zwykłych pasterzy"; na epokę, w któ­rej forma przeważała nad treścią, a wytworność stylu stała się obowiązującym kanonem nie tylko w literatu­rze. Niepoślednie w owej epoce stanowisko przypada twórczości Pierre Carlet de Chamblain de Marivaux, powieściopisarza i poety, publicysty i satyryka, ale przede wszystkim poety teatru, najwybitniejszego, ja­kiego wydała, obfita już w tradycje, dramaturgia fran­cuska w pierwszej połowie wieku osiemnastego. Wysta­wiane w Paryżu, na scenie komedii włoskiej, sztuki Marivaux cieszyły się wielkim powodzeniem, bawiąc publiczność miłosnymi perypetiami swoich bohaterów. Bo właśni