Jutro, w sobotę 17 października, premiera baletowej „Lalki” w choreografii Grzegorza Brożka pod kierownictwem Kuby Wnuka. Libretto napisał Karol Urbański – choreograf, pedagog i filozof, obecnie dyrektor Ogólnokształcącej Szkoły Baletowej im. Feliksa Parnella w Łodzi. W latach 2012–2019 kierował zespołem baletu Opery na Zamku, gdzie stworzył m.in. choreografię do „Dziejów grzechu” (2014). „Lalka” powstała do muzyki Mieczysława Karłowicza i Zygmunta Noskowskiego. Premiera wpisuje się w Rok Karłowicza, ogłoszony w 150. rocznicę urodzin kompozytora, którego twórczość wyróżniają liryzm, melancholia i bogactwo orkiestrowych brzmień. Kolejny spektakl w niedzielę.
fot. mat. teatru
„Wokulski nie kocha prawdziwej kobiety, która wyszła z tej samej magmy, co on. Kocha idealny posąg, który sam sobie w głowie wyrzeźbił”.
Grzegorz Brożek, choreograf spektaklu
Kupiec Wokulski pragnie Izabeli Łęckiej. W jego wyobraźni staje się ona spiżową boginią. Izabela marzy o mężczyźnie doskonałym, o swoim Apollinie, i nie potrafi zaakceptować człowieka, który do jej świata nie pasuje. Patrzy na niego z góry, bawi się nim jak lalką, a on gotów jest na wszystko, by zdobyć jej względy. Spektakl zaczyna się od magmy, falującej masy ciał, z której wyłaniają się dwa porządki: tzw. błękitna krew i reszta społeczeństwa, „motyle” i „robaki”, jak nazywa je Wokulski. Ulica czy kładka łączą je i zarazem dzielą: to tam mieszkańcy mijają się i obserwują. Czasem te porządki przenikają się, czasem zatrzymują na granicy, której nie sposób przekroczyć. Wokulski, rozdarty między sklepem a salonem, usiłuje jednak przedostać się do arystokracji. Po obu stronach żyją też Rzecki, Stawska, Starski i Wąsowska. Miejsca znane z powieści, metafory uruchamiają wyobraźnię widza. Rzeczywistość splata się z wyobraźnią bohaterów: ze snami, cieniem, który nie odstępuje człowieka na krok, czy sobowtórem w paryskim lustrze. To opowieść sprzed ponad wieku, a nadal nasza: o pieniądzach, podziałach społeczeństwa, pozycji i granicach między ludźmi. Czy robak może zostać motylem? I czy dwa światy, które widzą się z tak bliska, mogą się naprawdę spotkać?
Realizatorzy:
Choreografia: Grzegorz Brożek
Kierownictwo muzyczne: Kuba Wnuk
Dramaturgia: Karol Urbański
Kostiumy i konsultacja scenograficzna: Zuzanna Markiewicz
Reżyseria świateł: Paweł Kois
Projekcje multimedialne: Mateusz Kokot
Orkiestracja: Przemysław Zych
Asystent choreografa: Emma McBeth
Obsada (wytłuszczone nazwiska solistów 17.10.2026):
Stanisław Wokulski: Paweł Wdówka, Damiano Maffeis
Izabela Łęcka: Aleksandra Januszak-Kacperska, Alice Anderson
Ignacy Rzecki: Patryk Kowalski, So Hadano
Kazimierz Starski: Giulio Refosco, Jin Spence
Kazimiera Wąsowska: Boglarka Novak-Brożek, Suimu Kanai
Helena Stawska: Nadine De Lume, Chiara Belloni
Marianna: Mathilde Guyader, Blandine Bonnin
Robaki: Nadine De Lume, Chiara Belloni, Żaneta Bagińska, Rena Miyamoto, Mathilde Guyader, Aleksandra Głogowska, Paweł Wdówka, Damiano Maffeis, Patryk Kowalski, So Hadano, Guillermo Calle-Perez, Piotr Nowak, Ryusei Kitamura
Motyle: Aleksandra Januszak-Kacperska, Alice Anderson, Boglarka Novak-Brożek, Suimu Kanai, Emma McBeth, Blandine Bonin, Giulio Refosco, Jin Spence, Christian Carlo-Stella, Taiga Ueno, Leonard Flohr
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Taniec”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.
