Słownik Krystiana Lupy. Perspektywa reżysera

Literatura i teatr funkcjonują w twórczości Krystiana Lupy na zasadzie naczyń połączonych. Przenikają i oświetlają się nawzajem, tworząc jedną całość. Teksty Lupy stanowią rodzaj autokomentarza jego działalności teatralnej i koncentrują się wokół procesu twórczego, w którego centrum znajdują się: reżyser, aktor, widz. Wokół tej trójki skupia się cała siatka pojęciowa, specyficzne słowa-klucze. Są wśród nich: Utopia, monolog wewnętrzny, pejzaż postaci, śniące ciało, medium, dialog, spektrum postaci, psychologia relacji, marzenie, pęd, strefa, medytacja, fetysz, wampiryzm, pozycja leżąca, rytuał, seans spirytystyczny, aura postaci, wewnętrzny portret. Obok nich funkcjonują nie mniej istotne pojęcia pomocnicze, jak chociażby granica, energia czy terminy zapożyczone z języka psychoanalizy, stanowiący szkielet pojęciowy prac Carla Gustava Junga (proces indywiduacji, przemiana alchemiczna, cień, animus, anima, maska, archetyp et caetera)