"Moja córeczka"

Jest to niewątpliwie jedno z cieka­wszych przedstawień roku w teatrach krakowskich. Fakt osobliwy, że tekst, który stał się osnową tematyczną sce­nariusza Jerzego {#os#1115}Jarockiego{/#}, napisany został nie z myślą o scenie. Adaptowa­ny na jej użytek, ujawnił niemałe możliwości teatralne funkcjonując ja­ko sztuka autonomiczna, posiadająca własną logikę artystyczną, która nie szuka swoich uzasadnień, dopełnień czy powiązań w innych strukturach li­terackich. Adaptator i reżyser osiąg­nął to, co rzadko udaje się przerabia­czom cudzych tekstów - "Moja có­reczka" nie zmieniła autorstwa, pozo­stała utworem Różewicza w znaczeniu o wiele głębszym niż wierne przenie­sienie jej wątków fabularnych, tema­tycznych. Jarocki wymierzył dużo am­bitniej: spróbował zrekonstruować styl teatru różewiczowskiego, ustalić jego estetykę, także "filozofię". Zamierzenia - takie odnoszę wrażenie - powiodły mu się w pełni. "Z teatrem - wyzna