Teatr Barakah zaprasza widzów na majowe spektakle.
fot. Piotr Kubic / mat. teatru
Inni ludzie
Dorota Masłowska
reż. Maciej Gorczyński
1 maja 2026 r. o godz. 19:00
To opowieść o romansie Kamila, 32-letniego dresiarza, marzącego o karierze muzyka hip-hop i Iwony, przeżywającej kryzys małżeński, przedstawicielki wielkomiejskiej klasy średniej. Jest pretekstem do refleksji nad zanurzonym w pop kulturze, poetyckim i wulgarnym językiem, którym posługują się stworzone przez Masłowską postacie, uniemożliwiającym im nawiązanie autentycznych relacji.
Poszczególne języki pierwszo i drugoplanowych bohaterów tworzą wspólnie fascynującą, muzyczną fonosferę – aurę wielkiego miasta. Interesuje nas stworzona w „Innych ludziach” perspektywa, którą otworzyć można za pomocą następujących pytań: czy to my posługujemy się językiem, czy też język przejął kontrolę nad nami? Czy istnieje sfera niewerbalnego porozumienia i czy w jakikolwiek sposób może być ona uświadomiona i poddana refleksji? Na czym polega twórczość w dziedzinie języka?
***
Requiem dla snów
Aniela Płudowska
reż. Michał Nowicki
8, 9 i 10 maja 2026 r. o godz. 19:00
Czym jest nałóg? Albo kim jest nałóg? To pytanie zadaje nam reżyser spektaklu, Michał Nowicki, odnosząc się do realiów współczesnego świata. To dobrze znany nam świat kolorowych ekranów, pełnych pięknych zdjęć znajomych, telewizyjnych specjalistów od wszystkiego, dobrych rad i łatwego dostępu do wszelkich uśmierzających ból substancji. Świat, w którym nałóg można łatwo pomylić z potrzebą, a potrzebę drugiej osoby z nałogiem.
W sztuce „Requiem dla snów” na podstawie dramatu Anieli Płudowskiej pt. „Głodni”, inspirowanego filmem Darrena Aronofsky’ego oraz książką Huberta Selby’ego Jra, a także „Heroiną” Tomasza Piątka, bohaterowie poszukują nasycenia głodu w dobie szybkich i łatwych rozwiązań.
***
Idioci. Spass!
Aniela Płudowska
reż. Jakub Zalasa
15 maja 2026 r. o godz. 19:00
Tożsamość to kluczowy problem współczesności. Chcemy być wydajni, autentyczni, wyjątkowi. Równocześnie, jesteśmy etykietowani chorobami i zaburzeniami. W filmie Larsa von Triera grupa nieprzystosowanych ucieka przed nudą, traumą i przeciętnością, udając osoby z niepełnosprawnościami. Żyją z zasiłku, testując granice norm społecznych i eksplorując ideę „wewnętrznego idioty”. Gdy ich krucha ideologia upada, grupa się rozwiązuje.
Spektakl „Idioci. Spass!” dialoguje z filmem, unikając moralizatorstwa. Wierzymy w konstrukt wewnętrznego idioty – stan percepcji oparty na bezpośrednim odbiorze świata, bliski dziecku, mnichowi, sportowcowi, zwierzęciu i aktorowi. Wymaga on jednak chwilowego zawieszenia własnej tożsamości. W tym tkwi pewna przestroga – stan zawieszenia kontroli w nieodpowiednich warunkach, prowadzi do nadużyć. Syntezą tej myśli jest różnica w zapisie „spass” (co znaczy zabawa), a „spass!” (co brzmi jak rozkaz).
Postaramy się wydobyć z von Triera to, co najpiękniejsze. W końcu u podstaw filmu nie leży ani temat nadużyć, ani niepełnosprawności, lecz gorące pragnienie wspólnoty – wartości, która jest również fundamentem teatru.
***
Anioły w Ameryce, czyli demony w Polsce
Michał Telega
reż. Michał Telega
16 i 17 maja 2026 r. o godz. 19:00
Punktem wyjścia do spektaklu jest znany wszystkim dramat pt. „Anioły w Ameryce”. Jest on jednak jedynie inspiracją, która popchnęła twórców do stworzenia opowieści dziejącej się tu i teraz, w Polsce XXI wieku.
„Anioły w Ameryce, czyli demony w Polsce” to teatr dokumentalny. Autor scenariusza Michał Telega zaprosił do zespołu ludzi na różnych etapach swej artystycznej drogi, głównie takich, którzy dopiero ją rozpoczynają. Mierzą się z codziennością miejsc, z których pochodzą, w których dorastali, i z których wyjechali w poszukiwaniu marzeń. Scenariusz Telegi został oparty na wielu godzinach rozmów z nimi, między nimi, naszych rozmów, które stały się konfrontacjami przeżyć i doświadczeń, pełnymi emocji, które potrafią zarówno rozwalać, jak i relaksować.
Osobiste doświadczenia artystów wepchnięte w anielską strukturę to historie ukrywania się, wychodzenia z szafy, mniej i bardziej efektownych coming outów, historie osobiste i współczesne. Udokumentowane zostały nasze historie, ale przejrzeć się może w nich każdy, również Ty! Bo przecież każdy ma coś do ukrycia, z czym boi się wyjść z szafy do społeczeństwa.
***
Moja miłość
Jerzy Duszewski, Maciej Gorczyński, Adam Krepski
reż. Maciej Gorczyński
21 maja 2026 r. o godz. 19:00
O sile słabych.
Punktem wyjścia pracy nad spektaklem jest sytuacja społeczności Queer w Republice Białorusi, gdzie przygotowywana ustawa zakazuje reprezentacji jakiejkolwiek symboliki odnoszącej się do LGBT+: od ubioru i sposobu zachowania, po dzieła sztuki. Za publikację w mediach społecznościowych lub komentarz dotyczący tematyki Queer grozić będzie grzywna, prace społeczne, a nawet kara więzienia. Zrozumienie przyczyn nienawistnego stosunku dyktatorów w rodzaju Łukaszenki czy Putina oraz ich propagandystów do społeczności Queer jest kluczowe do zrozumienia ideologii „russkiego miru”, będącej podstawą agresywnej polityki Federacji Rosyjskiej. Stawiamy tezę, że konflikt między społecznością LGBT+ a totalitarnymi dyktaturami jest uniwersalny, a jedną z jego przyczyn jest specyficzna pozycja artysty Queer.
Widmo dyktatora, które w spektaklu przywołujemy, nie może umrzeć, odradza się ciągle na nowo, przyjmując kolejne formy, infekuje marzeniem o kolektywnej przemocy i autorytarnej opiece. Czy widmo dyktatora ma coś do zaoferowania współczesnym Polakom? W „Mojej miłości” zestawiamy ze sobą widmo i Queera, a także słuchamy tego, co oboje mają do powiedzenia. Ukazujemy, jak ideologia jest kusząca, jak wabi, a równocześnie jak przenika się z Queerem w dziwnym miłosno-nienawistnym związku.
Nasze przedstawienie nie przyjmuje formy teatru politycznego czy dokumentalnego. Staramy się, aby nie był to spektakl bazujący na martyrologii osób Queer. Zależy nam, aby nie reprezentować tych osób jako ofiar, a wręcz przeciwnie, pokazać ich siłę. Tematem spektaklu jest więc siła słabych. A siłą słabych jest również poczucie humoru. To będzie zabawny spektakl.
***
Na początku była ciemność i zimne ognie
koncepcja: Martyna Dyląg, Jori Gerula, Ada Kazimierz, Anna Puzio
konsultacje reżyserskie: Bartek Juszczak
23 i 24 maja 2026 r. o godz. 19:00
Spektakl-zdarzenie inspirowany twórczością Stanisława Lema, łączący p o r u s z o n e ciało, wizualizację i muzykę.
Na planetę Ziemię przybywają o n i – ci z kosmosu, z odległej galaktyki, z czeluści nieobjętej rozumem małostkowego Ziemianina. Patrzą na człowieka, obserwują, analizują jego gesty, słabości zdradzane przez mimowolne ruchy warg czy krtani, postawę ciała wobec innych i podczas nieprzespanych samotnych nocy. Ich obecność zmusza Ziemian do postawienia szeregu pytań i podjęcia daremnej próby zrozumienia tego, co niezrozumiałe.
Czy żyjemy w niekończącym się eksperymencie, który doprowadzi nasze ciało do karykaturalności? Czy ciało zawsze będzie podlegać politycznemu sporowi? Czy będą istnieć partie, które będą usuwać niepotrzebne narządy z ludzkiego ciała? Czy będzie można przywrócić człowieka rozbitego na atomy i ponownie go „złożyć”? Co z naturą? Czy będziemy tęsknić za niezmodyfikowaną cielesnością? Czy zatęsknimy za twarzą drugiej osoby?
Autor „Dzienników gwiazdowych” z niesamowitą przenikliwością zagląda w duszę człowieka. W swoich opowiadaniach przekracza granice ludzkiego pojmowania i stawia pytania o możliwość dialogu z tym, co jest dla nas radykalnie obce.
***
CZYTANIA PERFORMATYWNE
ŚWIATŁO NA TEKST. reżyserowane sztuk wyróżnionych Nagrodą Dramaturgiczną im. Tadeusza Różewicza
graf. Mateusz Matysek
13 i 24 maja 2026 r. o godz. 19:00
13 maja, godz. 19:00
Czytanie sztuki „Norman Freeman” Agnieszki Jelonek
Sztuka znalazła się w finale III edycji konkursu o Nagrodę Dramaturgiczną im. Tadeusza Różewicza.
Norman i Freeman są ze sobą w dziwnej, może przyjacielskiej, a może romantycznej relacji, do momentu, w którym Norman zdaje sobie sprawę się, że spotykanie się z Freemanem zaczyna go drogo kosztować. Norman próbuje zakończyć toksyczną znajomość, ale okazuje się, że to nie jest łatwe, jakby był uzależniony, jakby nie potrafił uwierzyć w możliwość życia bez Freemana. Freeman, pozornie niezależny, nie zamierza pozwolić Normanowi odejść. „Żeby przeżyć, musiałem zamieszkać po stronie depresji” usłyszałam od kogoś z chorobą afektywną dwubiegunową. Wyobrażałam sobie, co to właściwie znaczy. Jak może wyglądać relacja dwóch męskich „ja”, z których jeden w swoim szaleństwie jest aktywny, ryzykujący i działający (więc atrakcyjny), a drugi – depresyjny, nieszczęśliwy i wątpiący. Który zdominuje którego? Ostatecznie, nie potrzeba choroby psychicznej, żeby mieć w sobie nie tylko Normanów i Freemanów, ale także wiele innych postaci. Być całym chórem, często sprzecznych głosów, starać się wybierać te, które są dobre i ponosić porażki, szukać równowagi i ją tracić.
Agnieszka Jelonek
reżyseria: Szymon Król
Po czytaniu performatywnym odbędzie się spotkanie z twórcami, które poprowadzą: Joanna Oparek – przedstawicielka Rady Programowej Nagrody Dramaturgicznej im. Tadeusza Różewicza i Agata Dąbek – ekspertka w dziedzinie znajomości dramaturgii współczesnej.
14 maja, godz. 19:00
Czytanie sztuki „Pozujcie tak, jakbyście zawsze były szczęśliwe” Zuzanny Bojdy
Sztuka znalazła się w półfinale IV edycji konkursu o Nagrodę Dramaturgiczną im. Tadeusza Różewicza.
Punktem wyjścia dla sztuki „Pozujcie tak, jakbyście zawsze były szczęśliwe” jest otwarcie trumny Jadwigi Andegaweńskiej w 1887 roku. Dwóch mężczyzn schodzi do katedry, jeden bada kości, drugi ma namalować jej portret. To pretekst, by zajrzeć głębiej. Sercem dramatu jest dziewczynka uwięziona w ciele kobiety króla – pulsująca pod Wawelem stłumionymi pragnieniami, nierozpoznaną własną tożsamością. Jadwiga istnieje tu w rozszczepieniu: jako marmurowy zimny posąg, który nauczył się rządzić, i jako Hedwiga – nastolatka, uwikłana w warstwy historii i oficjalnej narracji. Bohaterowie sztuki są zakorzenieni w historii, ale też w bardziej archetypicznych rolach: matka-trenerka, szekspirowski błazen, dwóch świadków szukających różnych prawd. Fakty biograficzne (jak zamiłowanie do horoskopów, posty, poród) stają się pretekstem do dopisywania scen, których nie ma w żadnym źródle. Ta sztuka to spekulacja, zabawa z historią, która zawsze należy do kogoś innego. Dramat szuka języka dla tego, co pulsuje między dokumentem a fantazją; przestrzeni, w której to, czego nie wiemy o Jadwidze, okazuje się równie znaczące, jak to, co zostało zapisane.
Zuzanna Bojda
reżyseria: Magdalena Litwa
Po czytaniu performatywnym odbędzie się spotkanie z twórcami, które poprowadzą: Joanna Oparek – przedstawicielka Rady Programowej Nagrody Dramaturgicznej im. Tadeusza Różewicza i Agata Dąbek – ekspertka w dziedzinie znajomości dramaturgii współczesnej.
