Jest taki moment, w którym człowiek orientuje się, że nie gra już żadnej roli. Albo przeciwnie – że gra ich zbyt wiele i dawno zapomniał, kim jest naprawdę. Właśnie od tego miejsca zaczyna się jedna z najważniejszych współczesnych sztuk o uzależnieniu. Nie o alkoholu. Nie o narkotykach. O ucieczce.
fot. Jeremi Astaszow
„Ludzie, miejsca i rzeczy” Duncana Macmillana, których premiera odbędzie się 19 września w Teatrze Bagatela, to dramat, który od chwili londyńskiej prapremiery zdobywa kolejne sceny świata nie dlatego, że opowiada o nałogu. Opowiada o czymś znacznie bardziej powszechnym – o człowieku, który zrobi wszystko, żeby nie spotkać się z samym sobą.
Główną bohaterką jest Emma – aktorka (w tej roli Izabela Kubrak). To zawód szczególny, bo pozwala codziennie stawać się kimś innym. Problem pojawia się wtedy, gdy łatwiej być cudzym życiem niż własnym. Po spektakularnym załamaniu trafia do ośrodka leczenia uzależnień. Tam okazuje się, że jej największym przeciwnikiem nie jest ani alkohol, ani narkotyki, tylko ona sama. Najtrudniej bowiem zrezygnować z dobrze wyćwiczonego kłamstwa. Zwłaszcza tego, które przez lata opowiadaliśmy sami sobie.
Macmillan od lat należy do najciekawszych brytyjskich dramatopisarzy swojego pokolenia. Krakowscy widzowie - a zwłaszcza widzowie Bagateli - poznali go między innymi dzięki monodramowi Wszystko, co najlepsze – tekstowi, który z niezwykłą lekkością i ogromną wrażliwością opowiada o depresji. Macmillan nie moralizuje, nie stawia łatwych diagnoz. Interesuje go człowiek, który próbuje znaleźć sposób, by choć przez chwilę przestało boleć.
To właśnie dlatego „Ludzie, miejsca i rzeczy” tak mocno rezonują z dzisiejszą publicznością. Żyjemy przecież w epoce, która doskonale nauczyła nas zarządzać własnym wizerunkiem. W mediach społecznościowych, w pracy, w relacjach coraz częściej projektujemy siebie zamiast po prostu być. Uzależnienie staje się więc czymś więcej niż medycznym rozpoznaniem. Jest metaforą wszystkich sposobów, dzięki którym próbujemy zagłuszyć lęk, samotność czy poczucie niespełnienia.
Po dramat brytyjskiego autora sięga Anna Rokita, dla której jest to drugie, po „Pitavalu. Krakowskich zbrodniach w piosenkach” wyzwanie reżyserskie. Aktorka Teatru Bagatela, od lat ceniona za intensywność i prawdę sceniczną, jako reżyserka wybiera tekst wymagający ogromnej precyzji i zaufania do aktorów. W tym spektaklu wydaje się, że najważniejszym pozostanie spotkanie z człowiekiem – bez łatwego sentymentalizmu, za to z uważnością na emocje i relacje, które rodzą się między bohaterami.
Bo „Ludzie, miejsca i rzeczy ” nie są wyłącznie opowieścią o uzależnieniu. Są historią o prawdzie. O tym, że czasem najtrudniej wytrzymać nie bez substancji, lecz bez iluzji. A także o tym, że zdrowienie nie zaczyna się wtedy, gdy przestajemy uciekać. Zaczyna się w chwili, kiedy po raz pierwszy odważymy się zostać tam, gdzie naprawdę jesteśmy.
Premiera 19 września w Teatrze Bagatela zapowiada spotkanie z dramatem, który nie oferuje łatwego katharsis. Zamiast gotowych odpowiedzi pozostawia widza z pytaniem,: ile z naszego życia jest wyborem, a ile rolą, którą gramy tak długo, że zaczynamy brać ją za własną twarz?
Duncan Macmillan LUDZIE, MIEJSCA I RZECZY /przekład Małgorzata Wrzesińska/
Reżyseria: Anna Rokita, scenografia: Barbara Ferlak, kostiumy: Izabela Kubrak, muzyka: Ignacy Matuszewski, wizualizacje: Jagna Firek, zdjęcia filmowe: Michał Materna, choreografia i ruch sceniczny: Katarzyna Anna Małachowska, reżyseria świateł: Tomasz Wentland
Występują: Izabela Kubrak, Alina Kamińska, Kamila Klimczak, Magdalena Walach, Kaja Walden, Marcin Kobierski, Filip Prokopowicz, Dariusz Starczewski, Patryk Szwichtenberg, Juliusz Krzysztof Warunek.
