02.05.2011 Wersja do druku

Kaspara Hausera posthumanistyczna rekonstrukcja

O Kasparze Hauserze jako koronnym przykładzie w dyskusji o granicach człowieczeństwa pisze Szymon Adamczak z Nowej Siły Krytycznej.

Kaspar Hauser to koronny przykład w dyskusji o granicach człowieczeństwa. Barbara Wysocka, reżyserka prezentowanego w ramach [30]/31 Warszawskich Spotkań Teatralnych spektaklu "Kaspar", biorąc na warsztat tekst Petera Handkego, wpisuje się w nią pokazując efekt przemocy językowej, jaką wywiera społeczeństwo na indywiduum i koncentruje swoją uwagę na posługiwaniu się językiem jako warunkiem sine qua non bycia człowiekiem. W tym tekście chciałbym przybliżyć szerszy kontekst całej figury, jaką stał się Hauser i jemu podobni w kulturze zachodniej, posiłkując się jedynie czasem przedstawieniem Wysockiej i utworem Handkego. Handke ma swój własny pomysł na Kaspara - jawi się on raczej jako ofiara opresji, poddana "torturom mowy" (pierwotny tytuł dramatu), postać zgoła uniwersalna. Słowo jako takie okazuje się narzędziem władzy nad człowiekiem, zniewala, wytycza jego możliwości mentalne (bliski Wysockiej Wittgenstein: "Granice mego języka wskazuj

Zaloguj się i czytaj dalej za darmo

Zalogowani użytkownicy mają nieograniczony dostęp do wszystkich artykułów na e-teatrze.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się.

Źródło:

Materiał nadesłany

Nowa Siła Krytyczna

Autor:

Szymon Adamczak

Data:

02.05.2011

Tematy w toku

Realizacje repertuarowe
Festiwale