I cóż dalej Józefie O.?

MORDERCY, dusicielki, kan­ciarze, aferzyści, złodzieje. Zmieszany, wielogłosowy chór: "Wysoki Sądzie proszę...", "Wysoki Sąd raczy...", "Wysokiemu Sądowi samemu..." - pokornie, ostro, prosząco, filuter­nie. Bełkoczą, seplenią, wygraża­ją, kłapią opadającymi szczekami. Stają za barierkami, wyciągają ręce, wykonują dramatyczne gesty. Robi się śmiesznie, strasznie i smutno. Ta ława oskarżonych, śmietanka zgarnięta przez Ag­nieszkę Osiecką i Andrzeja Ja­reckiego z warszawskich sądów, starannie zwiedzanych; archipe­lag świństwa, kilka den upadków, śliskie płaszczyzny wykroczeń, kolekcja upersonifikowanego zła i głupoty... Stop. Ten tłum wypełniają wła­ściwie dwie postacie. W central­nej części widowiska STS-u "Oskarżeni" na scenie znajduje się Alina Janowska na zmianę z Zofią Merle oraz Wojciech Siemion. Prawem swobodnej transformacji kreują oni wielopostaciową ławę oskarżonych. Tę część centralną poprzedza i zamyka s