Grzechy Bezgrzesznej

OGROMNE ambicje towarzyszyły temu widowisku, które na­wet długością tytułu potwier­dzało swoją odrębność od zwykłych praktyk scenicznych. "Sen o bezgrze­sznej", rzecz dla teatru w dwóch częściach ułożona przez Jerzego Jarockiego i Józefa Opalskiego na podsta­wie tekstów Stefana Żeromskiego, dokumentów epoki i cytatów literac­kich", projektowany na listopad ubiegłego roku ukazać miał nieaka-demijnie i nieszablonowo narodziny II Rzeczypospolitej przez tyle poko­leń przyzywanej i wymarzonej, po­wstającej oto w owej szczególnej i fascynującej (także teatralnie) chwi­li, "kiedy wyruszają legiony, trzesz­czą granice, rozsypują się cesarstwa i wyłaniają nowe społeczności", jak pisze Jan Błoński w programie. Kiedy jakieś zdarzenie artystycz­ne - otoczone legendą jeszcze przed powstaniem, a w każdym razie przed publiczną prezentacją - sprawia rozczarowanie, zwykło się mówić, iż być może jest to wina mniej same­go dzieła, bardziej