"Głupi Jakub" w "staroświeckim" teatrze

Problemy prawdy i kłamstwa jako alternatywnych sił, na których można oprzeć ludzką egzystencję, problem społecznego awansu fornalskiej córki, pragnącej za wszelką cenę stać się żoną "pana", wreszcie problem rozwiewania się złudzeń w poszukiwaniu bliskich ludzi, których obecność mogłoby nadać sens życiu: z trzech tych wątków myślowych, zawartych w dramacie Tadeusza Rittnera "Głupi Jakub", a sygnowanych tutaj imionami (w jednym wypadku - tytułem) trzech głównych bohaterów dramatycznej akcji, odpowiednio: Jakuba, Hanki i Szambelana - w sposób autentycznie "żywy" brzmi dzisiaj tylko wątek ostatni. Tamte straciły już na sile wyrazu - bądź za sprawa charakteru materiału egzemplifikacyjnego, wprowadzonego przez dramaturga do ich eksplikowania, bądź metody prezentacji tego materiału, czy w końcu stopnia pogłębienia stawianych kwestii "do rozwiązania". Ale watek straconych złudzeń Szambelana też nie w pełni jest w stanie utrzymać uwagę dzisi