25.03.2015 Wersja do druku

Dwa teatry

Nie ze złośliwości poszedłem na "Szalbierza" do Teatru Dramatycznego, ale by wyrobić sobie zdanie o konflikcie, jaki toczy się wokół aktywności Tadeusza Słobodzianka - pisze Andrzej Horubała w Do Rzeczy.

Dzięki kuriozalnej decyzji urzędu miasta Słobodzianek od paru lat kieruje czterema scenami warszawskimi, tworząc dziwaczny teatralny multipleks. Chociaż od opublikowania przeze mnie krytycznej recenzji słobodziankowego "Młodego Stalina" nie dostaję zaproszeń na premiery, dotychczas sobie nie szkodowałem, bo kolejne realizacje w jego imperium nie wzbudzały specjalnie ożywionych dyskusji intelektualnych. Jedynym objawem życia poza monotonnie nieprzyjemnymi plakatami, zwiastującymi taśmowo produkowane premiery, były odgłosy konfliktów z aktorami, informacje o zrywaniu prób i zapowiedzi Słobodzianka, jaki to kapitalny teatr stworzy. W warstwie programowej Słobodzianek ma 100 proc. racji - Warszawie przydałaby się scena robiąca teatr solidny, oparty na szacunku do literatury, stawiający na rzemiosło, teatr środka, który nie epatowałby ekstremizmami, barbarzyństwem, wrzaskiem i społecznym radykalizmem. Teatr, który byłby miejscem debaty, ale jednocześnie po

Zaloguj się i czytaj dalej za darmo

Zalogowani użytkownicy mają nieograniczony dostęp do wszystkich artykułów na e-teatrze.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się.

Tytuł oryginalny

Dwa teatry

Źródło:

Materiał nadesłany

Do Rzeczy nr 13/23.03

Autor:

Andrzej Horubała

Data:

25.03.2015

Tematy w toku

Realizacje repertuarowe