Edmunda Morrisa. Tłum. K. Tarnowska A. Nowicki, reż. J. Bratkowski, scen. B. Cybulska, real. TV J. Wiśniewski, w rolach głównych: Kazimierz Opaliński, Elżbieta Borkowska, Renata Kossobudzka, Henryk Bąk, Henryk Borowski, Krzysztof Chamiec, Jan Ciecierski, Leon Pietraszkiewicz.- 10 lipca 1972 - Nagroda Komitetu Ds. Radia i Telewizji w r. 1968 dla K. Opalińskiego, J. Bratkowskiego, J. Wiśniewskiej i B. Cybulskiej.
Był to jeden z najgoręcej przez widzów przyjętych spektakli teatru TV- bardzo ludzka historia starego ojca, którego synowie chcą oddać do przytułku. Okrucieństwo rodziny, której przeszkadza zniedołężniały dziadek, stary Lon, jego walka o pozostanie w rodzinnym domu, jego lęk przed obcym światem przytułka dla starców - oto temat, który wzruszył, poruszył i zafascynował widzów, wywołując wręcz lawinę listów Dziękowano telewizji za poruszenie tak aktualnego tematu stosunku młodszych do tych, którzy już zostali zepchnięci na margines życia, podawano przykłady nawet pozytywnego oddziaływania przedstawienia na "sąsiadów, którzy staruszkę matkę trzymali w komórce, a teraz się zawstydzili i wprowadzili ją z powrotem do domu" Proszono, by telewizja pojechała do wsi, gdzie Kowalscy dręczą ojca-staruszka I tak dalej, i tak dalej Przedstawienie to zostało również pozytywnie ocenione przez krytykę. Zofia Krzyżanowska pisała w Trybunie Ludu, że