Do piachu

Sztuka Tadeusza {#os#7335}Różewicza{/#} powstawała 17 lat (1955-1972), by przez następnych siedem nie móc ukazać się drukiem. Jej prapremiera w warszawskim Teatrze Na Woli w reżyserii Tadeusza {#os#1012}Łomnic­kiego{/#} szybko zeszła z afisza wskutek protestów środo­wisk kombatanckich. Wersja telewizyjna Kazimierza {#os#844}Kutza{/#} z 1989 r. czekała na emisję wiele miesięcy by w końcu dać pole do kolejnych protestów. Dramat Różewicza wzbudza tak silne emocje, gdyż demitolo­gizuje niepodległościowe podziemie czasu II wojny światowej. Autor, znający partyzanckie życie z autop­sji, przedstawił je z naturalistyczną brutalnością. Żoł­nierze leśnego oddziału są brudni, śmierdzący i wul­garni. Nie brak wśród nich jednostek skrajnie zdemoralizowanych. Po ograbieniu plebanii i gwałcie na gospodyni, dwaj winowajcy znikają, pozostawiając na pastwę losu towarzyszącego im prostodusznego Wa­lusia. Wprawdzie wyrok śmierci na Walusia wydaje się ab