Brudnopis

Byłem w Studio na Beckettach z {#os#1012}Łomnickim{/#}. Przypadkowo zgadaliśmy się z Antkiem {#os#5805}Liberą{/#}, trafiłem na specjalne przed­stawienie, grane w dniu urodzin autora. Antek, który ma - w najlepszym sensie słowa - kompletnego fioła na punkcie Be­cketta, wygłosił przed spektaklem ładnie pomyślaną przemowę, zakończoną dość niespodziewaną dedykacją. Potem rozsunęła się kurtyna i nastąpiło jedno z tych bardzo już rzadkich wydarzeń teatralnych, które trwają w pamięci dłużej niż tylko przez jeden wieczór. Rzecz zresztą była opisywana i nie zamierzam podej­mować w tym miejscu rywalizacji z kolegami. Chcę tylko zwró­cić uwagę na drobną śmiesznostkę związaną z beckettowskim przedstawieniem, a mówiącą coś o sytuacji, powiedzmy, psycho-­socjologicznej teatru i publiczności. Jak wiadomo, Krapp, którego gra Łomnicki, pożera banany. Nie da się ukryć, że w warunkach polskich ten pomysł autora pociąga za sobą problem rek