„Eks" Mariusa von Mayenburga w reż. Artura Tyszkiewicza w Teatrze Ateneum w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w „Przeglądzie".
fot. Krzysztof Bieliński
Pod powierzchnią rwącego się dialogu małżonków, mrukliwego męża (Łukasz Simlat), który chce mieć święty spokój, i dociekliwej żony, prącej jak pita tarczowa (Olga Sarzyńska), narasta napięcie. Niby nic się nie dzieje, oboje zatopieni w swoich bańkach, zajęci własnymi myślami, dopiero próbują sztuczek: jak go zranić, jak uniknąć jej ciosu, jak się wyłgać, jak przyłapać. To gra wstępna, podchody. Publiczność reaguje śmiechem.
Ale kiedy na horyzoncie pojawia się „Eks" (Milena Suszyńska), czyli pierwsza partnerka męża, dochodzi do gwałtownego starcia. To już walka na ringu, runda za rundą. Publiczność wstrzymuje oddech. Banał? Banał, ale ukazany tak, że przybiera formę wulkanicznej katastrofy. Nie będzie czego zbierać, kiedy dojdzie do konfrontacji i małżonkowie zaczną wyrywać z siebie nagromadzone żale, niespełnione marzenia i kaleczące psychikę rozczarowanie. Sobą nawzajem.
Świat im się nie udał. Życie się nie udało i nie wiadomo, jak to naprawić ani czy warto. Marius von Mayenburg, a za nim Artur Tyszkiewicz i jego znakomici aktorzy stawiają pytanie o przyczyny tego, że między bliskimi sobie ludźmi rośnie mur, pracowicie budowany dzień po dniu. Pytają, kiedy to się zaczęto i czy kiedykolwiek się skończy. Świetne przedstawienie, które portretuje bohaterów próbujących wybrnąć z pułapki, jaką sami na siebie zastawili. To nie żadna opera mydlana, choć czasem ją przypomina, ale gęsta psychodrama z misternie zbudowanymi rolami odsłaniającymi wewnętrzne spustoszenie, jakie przynosi spopielały we wzajemnych pretensjach związek.
