Beckett: zagęszczanie materii

TEN tryptyk - napisano w pro­gramie - został zaplanowany jako "forma uczczenia przez pol­ski teatr jubileuszu wielkiego ir­landzkiego pisarza, laureata literac­kiej nagrody Nobla (1969)". Nie­ufnie czytamy zazwyczaj takie anonsy: kojarzą się z rocz­nicowym zadęciem i czysto u­rzędniczym odfajkowaniem uroczy­stości. A jednak tym razem slogan mówi prawdę: trzy inscenizacje w Studio są rzeczywiście pięknym hołdem składanym Samuelowi Bec­kettowi. Ba, skłonny jestem twier­dzić, że są największym hołdem zło­żonym jakiemukolwiek pisarzowi dramatycznemu, na jaki teatr polski w ostatnich sezonach było stać! Czyż bowiem znajdziemy inne przedsięw­zięcie tak bezwzględnie skupione na odsłanianiu nie kończących się ta­jemnic inscenizowanych dzieł, po­szukujące form i środków ekspresji najdoskonalszych, najbardziej adek­watnych? Pomyśleć, że aby teatr nasz zmu­sić do podobnego wysiłku, niezbędny był człowiek w gruncie rzeczy z zewnątrz, o