Antytragedia Anouilha

Był w swoim czasie taki trend przede wszystkim we francuskiej (choć nie tylko) dramaturgii, by tragiczne motywy z historii, mitologii, literatury opracowywać na nowo, przystosowując jakby do wrażliwości współczesnego odbiorcy. Odbiorcy, który nie przyjmuje już antycznego patosu, a oczyszczającą katharsis zastępuje mu mniej czy bardziej optymistyczna perspektywa... Mistrzem w tym gatunku był Jean Giraudoux, jednym z jego najgodniejszych następców Jean Anouilh. W "Skowronku" przedstawił taką właśnie wersję tragicznych dziejów Joanny d'Arc - wersję optymistyczną, bo skierowaną ku przyszłości, eksponującą to, co z losów chłopki z Domremy pozostało w pamięci przyszłych pokoleń. A więc zarówno jej męczeństwo i śmierć na stosie, jak i przede wszystkim triumf i królewską koronację. Starożytna Antygona mniej się nadaje do podobnych zabiegów. Nie fakty, ale przeżycia stanowią o jej wielkości. Mała francuska mieszczka, bo tak chce ją przecież