Monika Pęcikiewicz już po raz czwarty reżyseruje w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Po "Leworęcznej kobiecie", "Trzech siostrach" i "Hamlecie" przygotowuje "Sen nocy letniej" Williama Shakespeare'a [na zdjęćiu próba czytana].
W postseksualnym i postuczuciowym świecie partner w relacji wykorzystywany jest tylko do intensyfikacji przyjemności zmysłowej. Staje się narzędziem, obiektem manipulacji, traci podmiotowość. Poszukiwania adekwatnej formy artystycznej przedstawienia są dokonywane przez twórców z wykorzystaniem urządzeń multimedialnych i z nieoczywistym użyciem światła. Zamiast lasu ateńskiego bohaterowie znajdują się w rzeczywistości planu filmowego, który dokłada kolejne piętra zapisanych przez Shakespeare'a relacji, tutaj jeszcze relacjonowanych przez ciągle pracującą kamerę: postać - postać, aktor - aktor, aktor - postać, człowiek - postać, człowiek - aktor, człowiek - człowiek. I widz. W postindustrialnym świecie prawdziwy las oznacza jego imitację zbudowaną w studiu filmowym. Naturę zastąpiła technika. Twórcy przedstawienia przybliżają nowe formy życia wspólnotowego, włączając w to zarówno świat ludzki, jak i naturę. Idea spektaklu rodzi się z