O zwykłych ludziach

"IRKUCKA historia" należy do najpopularniejszych sztuk radzieckich. Grają ją od wielu lat wszystkie niemal teatry ze sceną im. Wachtangowa na cze­le. Powodzenie swe zawdzięcza za­pewne temu, że bohaterowie jej, zwykli przeciętni ludzie ukazują swe życie codzienne: pracę, miłość, przyjaźń, smutki i radości. Widz polski znajduje tu nadto wiele nie­znanych mu realiów z życia radziec­kich ludzi urodzonych na dalekiej Syberii. "Irkucką historię" wziął obecnie na swój znakomity warsztat reżyser Erwin Axer i pokazał ją w kształcie bardzo pociągającym. Osiągnięć Axera jest tu wiele. Przede wszystkim bezbłędnie obsadził naczelne role aktorami, trafnie odczuwającymi postacie, jakie kreują i tym przybliżył te postacie widzowi od jak najbardziej ludzkiej strony. Na­stępnie, co jest ogromnie ważne, umiejętnie wydobył z tej sztuki jej humor, nie zaniedbując motywów lirycznych. Do osiągnięć reżyser­skich należą zwłaszcza zbiorowe sceny teg