O potrzebie Rewizora

Teatr Nowy nie krył się ze swymi ambicjami wypowiadania się w kwestiach dla nas, wszystkich najważniejszych. Dawał tego dowody na przestrzeni wielu lat, zwłaszcza poprzez realizacje "Turonia" Stefana Żeromskiego "Łaźni" Włodzimierza Majakowskiego, "Wiernych blizn" Jerzego Grzymkowskiego - wszystkie w reżyserii Izabelli Cywińskiej. Dzięki temu pewne tematy przywracane były życiu publicznemu i to - co ważne - w sposób odsłaniający ich aktualność i dramatyczne nie zamknięte do końca sensy. Teatr chciał współtworzyć atmosferę społeczną, wyzwalając pewne procesy myślowe albo też przynajmniej oddziaływając na ich rozwój. Przypomnijmy wrzenie i dyskusje po "Wiernych bliznach", kontrowersje, jakie na tle rozumienia przedstawienia i racji historycznych tam przypomnianych powstawały. Kontrowersje te wynikały jednak nie tylko z samej złożoności i rangi tych problemów dla każdego z nas, składała się na to także swoistość języka teatru. Swoistość,