Nasz naród jak lawa

"Dziady - Improwizacje". Sceny z poematu dramatycznego Adama Mickiewicza w układzie Jerzego {#os#1241}Grzegorzewskiego{/#}. Reżyseria, scenogra­fia, kostiumy - Jerzy Grzegorzewski, muzyka - Stanisław {#os#969}Radwan{/#}. Centrum Sztuki Studio. NAJŁATWIEJ powiedzieć, że u Grzegorzewskiego wszystko musi być dziwne. Przykleić etykietki, wypisać w programie ba­łamutne "interpretacje" (vide .....jest ewokacją pamięci cofającej się wstecz" itp.), powołać się na wcześniejsze i niedoszłe realizacje reżysera, żeby rzecz całą jeszcze mocniej zagmatwać. Wszystko po to, aby niewczesnym zdziwieniem zasło­nić lęk, lęk przed spojrzeniem wprost na najnowsze polskie "Dzia­dy". Na przedstawienie zrywające bezceremonialnie z przyzwyczaje­niami filologów, z grzecznym i nabożnym układem tekstu, który i tak nie da się ułożyć, zważywszy obję­tość, formę no i - nie na końcu przecież - sens. Łatwiej sarkać niż myśleć, gwa­rzyć niż czuć. A ten wła