Maria Stuart

ERWIN Axer już po raz drugi wystawia "Marię Stuart" Fry­deryka Schillera: pierwszy raz w r. 1955 w kierowanym wówczas przez siebie Teatrze Narodowym - w reżyserii Wła­dysława Krasnowieckiego, obec­nie na dużej scenie Teatru Współczesnego - w reżyserii własnej. I w nowym przekła­dzie Witolda Wirpszy. Już tylko słuchanie tego przekładu daje wiele satysfakcji. (Dygresja op­tymistyczna: mnożą się coraz lepsze, coraz doskonalsze prze­kłady - J. S. Sito, J. M. Rym­kiewicz, a teraz nie pierwszy przecież, ale najlepszy z dotych­czasowych przekładów W. Wir­pszy). A ponadto oglądamy "Ma­rię Stuart" w teatrze, który od lat dwudziestu pięciu (tak, tak, nie tylko my się starzejemy i je­steśmy ciągle młodzi...) znany jest z tego (chciałoby się napisać: wyróżnia się tym korzystnie spośród wielu innych scen), że gra tylko dobrą literaturę (bez prób jakiegoś ograniczającego profilowania repertuarowe