Dwie królowe

TOMY całe można by pi­sać o charakterach dwóch głównych protagonistek dramatu Fryderyka Schillera "Maria Stuart". Ale wystarczy obejrzeć jedną ze scen tego dramatu, i to odegraną tak, jak to się dzieje w Teatrze Współczesnym w Warszawie, aby wszelkie takie analizy sta­ły się zbędne. Mam na myśli scenę spotka­nia w lesie Fotheringhay, kiedy to dochodzi do pierwszej konfrontacji Elżbiety, królowej Anglii j jej uwięzionej siostry królowej Szkocji - Marii Stu­art. Maria jest pełna pokory, korzy się przed triumfującą siostrą i rywalką, zrzeka się wszelkich dynastycznych pre­tensji, wreszcie - jakby dla ostatecznego udokumentowania swej porażki - klęka przed Elżbietą. Elżbieta triumfuje. Widząc u swych stóp upoko­rzonego wroga, wroga nie tyl­ko politycznego, ale i rywalkę osobistą - chce ostatecznie przypieczętować zwycięstwo. Wypomina siostrze niechlubne karty jej panowania, wydoby­wa tajemnice prywatnego ży­cia... Nagle sytuacja się odw