Życie Galileusza Brechta

"Życie Galileusza" to być może najlepsza sztuka Brech­ta, a w każdym razie najbar­dziej wieloznaczna w twórczo­ści tego pisarza, który przy­zwyczaił widzów do prostych, jasnych i zdecydowanych roz­strzygnięć. Galileusz walczył o prawdę, był o niej całkowicie przekonany, ale sprzeniewie­rzył się jej i odwołał ją ustę­pując przed groźbą tortur in­kwizycji. Człowiek przywiąza­ny do życia i dobrego wina nie chciał odegrać roli boha­tera, ugiął się przed władzą, ale za to mógł prowadzić bo­daj w ukryciu swoje badania, które stworzyły podwaliny no­woczesnej nauki. Rozsądny oportunizm czy haniebna zdra­da ideałów? W każdym razie sytuacja, w której - jak to sam Brecht powiedział - "trudno jest domagać się bądź wyłącznej pochwały Galileu­sza, bądź też tylko jego potę­pienia". Jednoznaczna jest je­dynie końcowa gwałtowna ty­rada (dopisana w drugiej wer­sji sztuki) zwrócona przeciw zaprzedaniu nauki władzom, które uży