EN
29.04.2022, 15:54 Wersja do druku

40. Międzynarodowy Dzień Tańca. Polskie i ukraińskie orędzie

 Międzynarodowy Dzień Tańca przypada 29 kwietnia – w rocznicę urodzin Jeana-Georges'a Noverre'a, wielkiego choreografa i reformatora baletu. W tym roku święto obchodzimy po raz czterdziesty.

Tradycją obchodów tego dnia jest wygłoszenie orędzia przez osobę zasłużoną dla rozwoju sztuki tańca na świecie.

Autorką tegorocznego międzynarodowego orędzia jest Kang Sue-jin – pochodząca z Korei Południowej tancerka, Dyrektorka Artystyczna Korean National Ballet, doktor honoris causa Wydziału Tańca Sookmyung Women’s University w Seulu.

Autorką polskiego orędzia, o którego przygotowanie co roku prosi rodzimych artystów Fundacja na rzecz Sztuki Tańca jest Anna Hop. Tancerka, choreografka, związana z Polskim Baletem Narodowym. Pracuje jako choreograf i reżyser przy spektaklach dramatycznych, musicalach, operach i miniaturach filmowych. Od 2013 roku stale współpracuje z Działem Programów Edukacyjnych Teatru Wielkiego – Opery Narodowej prowadząc w ramach projektów edukacyjnych warsztaty i tworząc spektakle.

W tym roku przy obchodach Międzynarodowego Dnia Tańca nie możemy zapomnieć o naszych ukraińskich braciach i siostrach. W związku z tym przedstawiamy również ukraińskie orędzie, które przygotował Anton Ovchinnikov – ukraiński tancerz, choreograf, reżyser, performer i edukator.

fot. Georg_Van_der_Weyden

ORĘDZIE 2022

„Obyś żył w ciekawych czasach” głosi starożytna chińska klątwa. Nastały… ciekawe czasy. Trudne, tragiczne, ważne.

Trudne czasy kształtują silnych ludzi. Potraktujmy je jako możliwość. Możliwość sprawdzenia siebie i swojej wewnętrznej siły. Możliwość działania.

Sztuka i ludzie tańca nie pozostają obojętni wobec obecnych wydarzeń. Mamy swój język - ruch, który jest uniwersalny dla wszystkich ludzi. Operujemy narzędziem, które ma dużą moc. Doceńmy siłę przekazu sztuki tańca i zastanówmy się jak jej dobrze użyć na potrzeby obecnych czasów. Sztuka łączy, konsoliduje, rozwija, przynosi ukojenie, dobre przeżycia, jest wentylem emocji, pomaga oczyszczać i zrozumieć, oderwać się na chwilę od rzeczywistości i problemów nas otaczających. Zachęcam Państwa do rozwinięcia powyższej listy, przede wszystkim w działaniu.

To również doskonała okazja do przewartościowania swojego życia. Spojrzenia na siebie oraz swoje działania z innej, szerszej perspektywy. Zobaczenia prawdziwej skali problemów i rozgraniczenia co jest ważne, znaczące, a co błahe i niewarte uwagi. Docenienia jak dużo mamy i jak wspaniałą dziedziną sztuki mamy zaszczyt się zajmować. Zobaczenia szklanki do połowy pełnej.

Miałam pisać o tańcu, a piszę o życiu. Ale taniec to życie, nierozerwalnie ze sobą związane i wzajemnie oddziałujące. Z okazji Międzynarodowego Dnia Tańca życzę nam wszystkim świata, w którym nadal będzie miejsce na sztukę, sztukę tańca i artystów.
Świata, w którym dalszy rozwój będzie możliwy i nie powstrzymany.

fot. mat. organizatora

Anton Owczinnikow

* * *

oto jak pędzą przez stepy przez pola konie nieokiełznane
ziemię rwą na kawałki piją wiatr depczą trawy zmięte

oto jak chodzą po miastach z kamieni ludzie o twarzach nieznanych
światłość pozostawiając tam gdzie o światłości już nikt nie pamięta

oto jak płyną ryby do krańca morza z prądami walcząc
ikrę składają lśnią srebrem rozpryskują bryzgi

oto jak biją serca gdy oczy z rozpaczy się wylewają
a nazajutrz z nich wyrastają strome słów obeliski

oto jak śniegi błękitne pokrywają lodem rysunki naskalne
przechowując pod swoim chłodem gorące tajny wieczności

oto jak ludzi czynią świętymi neurony lustrzane
wypełniając każdą komórkę uświadomieniem człowieczości

oto jak ptak rzuca się pierwszy by bronić swoje ptaszęta
zapytajcie go w czym kryje się moc i gdzie prawda się chowa

oto jak modli się do wszystkich bogów czyjaś matka przesądna święta
i jak milcząc idzie za swoich na szafot z ogoloną do skóry głową

oto jak rzeki niosą życie obmywają wodą dusze nieżywych
wypełniając się deszczami bez strachu że się staną bezwodne

oto jak szczerość rozbija serca oschłych i niewrażliwych
nie pozwalając szaleństwu i męstwu na odejście stąd bezpowrotne

14.04.2022
Kijów

Przełożył Andrij Saweneć

саме так мчать степами полями коні дикі

рвуть землю на шмаття, топчуть траву, випивають вітер

саме так блукають містами бетонними люди безликі

лишаючи світло там, де давно позабули як світить

саме так пливуть риби, стинаючись з течією до самої межі моря

викидають ікру, сяють сріблом, хлюпотять бризками

саме так б'ються серця, коли очі витікають від горя

а вранці зростають із них слова обелісками

саме так блакитні сніги вкривають льодами малюнки наскальні

зберігаючи в холоді палкі таємниці вічності

саме так роблять людей святими нейрони дзеркальні

повнячи плоть і свідомість людяністю величною

саме так кидається птаха боронити пташів своїх сонних

запитайте, де правда і сила в її крилах схована

саме так молиться всім святим мати чиясь забобонна

та на плаху іде за своїх, мовчазна, з головою поголеною

саме так ріки несуть життя, омиваючи душі мертвих

наповнюються дощами, не бояться одного дня зсохнути

саме так щирість лучить в серця заскорузлих і черствих

не даючи безумству й сміливості ввіки замовкнути.

Translated by Polina Bulat

Źródło:

Materiał nadesłany